“ได้ยินมาว่าช่วงก่อนพี่เต๋อเฟยประชวร ไม่ทราบว่าพี่มีอาการไม่สบายตรงไหนหรือเพคะ? น้องเป็นห่วงยิ่งนัก” นับแต่ได้เลื่อนขึ้นเป็นเฟย อวี๋เหลียงเฟยก็เรียกขานเต๋อเฟยว่าพี่สาวอย่างสนิทสนมอยู่ทุกคำ ยิ่งนานวันก็ยิ่งคุ้นเคยกันมากขึ้น
เผยเต๋อเฟยได้ยินแล้วรู้สึกขัดหู ทว่าบนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม “เพียงเจ็บป่วยเล็กน้อย หาได้เป็นอันใดไม่ แต่ช่วงหลายวันนี้ ฟางไฉเหรินมาถวายคำนับและถามไถ่ทุกวัน ต่อให้ข้าป่วยหนักเพียงใด เมื่อมีฟางไฉเหรินคอยปรนนิบัติ อาการก็ทุเลาไปกว่าครึ่งแล้ว ลำบากเจ้าแล้ว ยังอุตส่าห์จำได้ว่าข้าป่วย”
ถ้อยคำนี้แฝงคำเหน็บแนมว่านางไม่เอาใจใส่เหมือนแต่ก่อน
ยามนี้อวี๋เหลียงเฟยมีความมั่นใจขึ้นมาก ราวกับฟังคำเสียดสีไม่ออก นางยิ้มพลางกล่าวว่า “ใช่ว่าน้องไม่อยากมาเยี่ยมพี่ เพียงแต่หลังได้เลื่อนตำแหน่ง ระเบียบภายในตำหนักอี้ชิ่งเปลี่ยนแปลงไปมาก บ่าวหญิงก็เปลี่ยนตามไปด้วย น้องจึงปลีกตัวมาไม่ได้ กว่าจะมาถึงวันนี้ก็ล่าช้าไปเสียแล้ว คิดว่าพี่เต๋อเฟยเป็นผู้มีเมตตา คงไม่ถือสาหรอกเพคะ”
เผยเต๋อเฟยปรายตามองนาง ก่อนหัวเราะเย็นชาเบา ๆ หากเป็นเมื่อก่อน นางจะยอมให้สตรีสกุลอวี๋คนหนึ่งกำเริบเสิบสานเช่นนี้ได้อย่างไร?
พยัคฆ์ตกจากที่สูง ยามนี้ฐานะของอวี๋เหลียงเฟยเปลี่ยนไป นางจึงทำได้เพียงประคองสถานการณ์ไว้ก่อน
อวี๋เหลียงเฟยฉวยโอกาสมองฟางไฉเหรินที่อยู่อีกด้าน “ไม่ได้พบกันเสียนาน พริบตาเดียวก็กลายเป็นฟางไฉเหรินแล้วหรือ ยามนี้กลับดูไม่เหมือนนางรำสักเท่าไร”
ถ้อยคำนี้เป็นการดูหมิ่นอย่างยิ่ง ฟางไฉเหรินจ้องอวี๋เหลียงเฟยด้วยความโกรธ ทว่าผ่านไปครู่หนึ่ง นางเพียงกำมือแน่นแล้วส่งเสียงฮึ ก่อนหันหน้าหนี
อวี๋เหลียงเฟยยิ่งรู้สึกประหลาดใจ
โดยเฉพาะระหว่างสนทนา ฟางไฉเหรินลูบหน้าท้องของตนเป็นครั้งคราว ราวกับกำลังปกป้องสิ่งใดอยู่