กู้ชิงเจากำลังแปลกใจในความหมายแฝงของคำพูดนั้น ก็เห็นอีกฝ่ายลุกขึ้นคำนับอีกครั้ง ก่อนเอ่ยว่า “ไทเฮาทรงพระเมตตา หม่อมฉันทราบดีว่าราชวงศ์มีผู้ประสงค์จะเฝ้าสุสานถวายไทเฮาอยู่ไม่น้อย สามีภรรยาหม่อมฉันซาบซึ้งในพระเมตตาที่ไทเฮาทรงมีต่อพวกเรา จึงขออาสาเดินทางไปยังสุสานหลวง เพื่อเฝ้าสุสานถวายไทเฮาเป็นเวลาหนึ่งปี”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่เพียงกู้ชิงเจาเท่านั้น แม้แต่พระชายาอ๋องหนานหลิงก็ยังตกตะลึงอย่างยิ่ง
ไทเฮาทรงใจกว้างก็เรื่องหนึ่ง แต่การเฝ้าสุสานเป็นเวลาหนึ่งปีก็ใช่เรื่องล้อเล่น
เหล่าเชื้อพระวงศ์ใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยจนเคยชิน ไหนเลยจะยินดีไปเฝ้าสถานที่เงียบเหงาห่างไกลเช่นนั้น ทั้งยังต้องอยู่ยาวนานถึงหนึ่งปี เรื่องในเส้นทางรับราชการอีกมากมายย่อมต้องพลอยล่าช้าไปด้วย
หลังหายตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง กู้ชิงเจาก็อดถามไม่ได้ว่า “นี่เป็นเรื่องดีงามที่แสดงความกตัญญู เหตุใดอ๋องลี่จึงไม่ถวายฎีกาต่อฝ่าบาทด้วยตนเองเล่า”
“พูดแล้วน่าละอาย” พระชายาอ๋องลี่ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงตรงขมับ “ท่านอ๋องถวายฎีกาไปหลายครั้งแล้ว เพียงแต่...ไม่เคยได้รับคำตอบจากฝ่าบาทเลยแม้แต่ครั้งเดียว”
กู้ชิงเจานิ่งเงียบไป
ด้วยนิสัยของถังอวิ๋น เกรงว่าเป็นเพราะเรื่องของจักรพรรดิอี๋ชิงในปีนั้น จึงมีอคติต่ออ๋องลี่อย่างยิ่ง อย่าว่าแต่ตอบกลับเลย...เกรงว่าแม้แต่ฎีกาก็ยังไม่เคยทอดพระเนตร แล้วจะมีโอกาสอนุญาตได้อย่างไร
หลายปีมานี้ แม้สองสามีภรรยาจะมั่งคั่งและไร้กังวล ทว่าจวนอ๋องอันยิ่งใหญ่กลับไม่ได้รับตำแหน่งหน้าที่ใดเลยแม้แต่น้อย
อ๋องเหอกับอ๋องซุ่นซึ่งยังเยาว์วัยทั้งสองต่างได้เป็นขุนนางปลอบประโลมราษฎรไปประจำอวี๋โจว ส่วนอ๋องลี่กลับค่อย ๆ เงียบหายไป