“อ้อ?” นางแปลกใจอยู่บ้าง “ช่างน่าประหลาดนัก เชิญไปดื่มชาที่โถงหลักก่อน ข้าจะตามไปในไม่ช้า”
ภายในโถงหลัก พระชายาอ๋องลี่และพระชายาอ๋องหนานหลิงนั่งอยู่คนละฝั่ง ทั้งสองมีสีหน้ากระวนกระวายใจ
พระชายาอ๋องลี่มาเพราะมีเรื่องขอร้อง ส่วนพระชายาอ๋องหนานหลิงนั้น...
ครั้งงานเลี้ยงในวังเทศกาลตวนอู่เมื่อหลายปีก่อน ครั้นกู้ชิงเจาอ้างว่าไม่สบายเพื่อปฏิเสธสุราสงหวงที่สกุลเผยจัดเตรียมไว้ นางกลับแสดงไมตรีต่อสกุลเผย ทั้งยังกล่าวเหน็บแนมกู้ชิงเจาไปหนึ่งประโยค บัดนี้กาลเวลาแปรเปลี่ยน สกุลเผยล่มสลาย ส่วนเหลียงเฟยในวันวานก็ขึ้นเป็นกุ้ยเฟยผู้สูงศักดิ์ ได้รับความโปรดปรานยิ่งกว่าแต่ก่อน
นางย่อมหวาดหวั่นจนตัวสั่น ทั้งระมัดระวังเป็นพิเศษ
ม่านมุกไหวเบา ๆ เงาร่างในชุดสีขาวนวลคล้ายสีชาเดินเรียงกันออกมาจากหลังฉากกั้น โดยมีนางกำนัลชุดเขียวหลายคนรายล้อม
“ข้ามาช้าไปแล้ว ทำให้พระชายาทั้งสองรอนาน” น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกอยากเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว
ทั้งสองรีบลุกขึ้นจัดเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย ก่อนยอบกายคำนับกู้ชิงเจา “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทรงพระเจริญ”
ตามธรรมเนียมของต้ายง กุ้ยเฟยและพระชายาอ๋องต่างมีตำแหน่งสูงส่งขั้นหนึ่ง ทว่าเมื่อกล่าวถึงฐานะเจ้านายกับขุนนางแล้ว ย่อมยังแตกต่างกันอยู่
กู้ชิงเจาเผยอริมฝีปากแดงระเรื่อ “ลุกขึ้นเถิด เชิญทั้งสองนั่ง”
ทั้งสองจึงลุกขึ้น แต่ยังมิกล้านั่งลงทันที กระทั่งเห็นนางกำนัลหลายคนช่วยประคองกู้ชิงเจาขึ้นนั่งบนตั่งนุ่มแล้ว ทั้งสองจึงค่อยนั่งลงด้วยความกระวนกระวาย
นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองได้พินิจพระสนมผู้เป็นที่โปรดปรานมาตั้งแต่ยังอยู่ในจวนอ๋องอย่างใกล้ชิดเช่นนี้