ภายในตำหนักชั้นใน ถังอวิ๋นมีสีหน้าเบิกบาน “ยามนี้พันธมิตรของแคว้นต่าง ๆ ทางใต้สลายลงแล้ว หลังหนานฉู่ถอนทัพก็ส่งสารขอสงบศึกมายังเมืองหลวง ยินดีถวายเงินหนึ่งแสนตำลึงและเครื่องบรรณาการนับไม่ถ้วน”
กู้ชิงเจาได้ฟังก็ยินดีอย่างยิ่ง “เช่นนั้นวิกฤตที่ต้ายงกำลังเผชิญอยู่ก็มลายไปได้โดยง่ายแล้วมิใช่หรือ?”
เรื่องที่ท้องพระคลังว่างเปล่า แคว้นต่าง ๆ ตามชายแดนย่อมไม่ล่วงรู้
พวกเขาเห็นเพียงว่าต้ายงฟื้นกำลังได้อย่างรวดเร็วหลังผ่านความยากลำบาก กองทัพเป่ยอี๋ถูกตีจนถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนบิดาและบุตรแห่งโหวหลูหลิงซึ่งบัญชาการอยู่ทางใต้ก็ใช้วิธีการเด็ดขาด กว่าจะรวบรวมขวัญกำลังใจของกองทัพขึ้นมาได้ ก็เริ่มมีเค้าลางว่าจะสั่นคลอนแล้ว
ภายในพวกเขาขัดแย้งกันเองเพราะผลประโยชน์และกำลังของแต่ละแคว้นไม่เท่าเทียมกัน ภายนอกบิดาและบุตรแห่งโหวหลูหลิงก็ใช้กลอุบายบางอย่าง ทำให้พวกเขาเข้าใจว่าต้ายงคิดจะเข่นฆ่าพวกเขาอย่างเด็ดขาดเช่นเดียวกับกองทัพเป่ยอี๋ แม้กองทัพหลายหมื่นนายจะมาถึงชายแดนใต้แล้ว แต่กลับไม่กล้ารุกคืบเข้าไปแม้แต่ลี้เดียว
เวลาเพียงสองเดือน พันธมิตรที่เคยแข็งแกร่งดุจศิลาในวันนั้นก็พังทลายลง ผู้ที่มองการณ์ไกลหน่อยต่างส่งสารขอสงบศึกตามหลังหนานฉู่มาแล้ว
ยามนี้สามารถคลี่คลายวิกฤตได้โดยไม่ต้องสิ้นเปลืองทหารแม้แต่นายเดียว ทั้งยังไม่มีไฟสงครามและควันศึก เขาจะไม่ยินดีได้อย่างไร?
“ปีนี้เหล่าทหารชายแดนก็จะได้ฉลองปีใหม่อย่างสงบสุขแล้ว” เขายิ้มพลางนั่งขัดสมาธิบนตั่งนุ่ม ข้อศอกขวาวางพิงหมอนสี่เหลี่ยมผืนหนึ่ง
“ซีเหลียงทะเยอทะยานยิ่งนัก ยากจะรับรองว่าจะไม่ก่อสงครามขึ้นอีก ทว่า...” กู้ชิงเจายิ้มละไม “เมื่อผ่านช่วงนี้ไป สถานการณ์ของต้ายงกลับคืนดังเดิม ต่อให้ซีเหลียงคิดยกทัพมาก็เป็นเพียงตั๊กแตนขวางรถ”