“เป็นอย่างไรบ้าง?” แววตาถังอวิ๋นหรี่ลงเล็กน้อย
“เป็นดังที่ฝ่าบาททรงคาดไว้พ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเผยชิ่ง ซื่อจื่อแห่งผิงกั๋วกงอย่างแน่นอน เพียงแต่...” ฝูเซินขมวดคิ้วแน่น สีหน้าลำบากใจ “ยังไม่ทราบว่าเผยชิ่งติดต่อกับเป่ยอี๋ไปถึงขั้นใด ยามนี้เป่ยอี๋ก่อกวนชายแดนอยู่เนือง ๆ กองทัพที่เผยชิ่งบัญชาการอยู่ยังขยับไม่ได้ มิฉะนั้นหากชายแดนถูกเจาะเป็นช่อง ผลที่ตามมาย่อมเหลือจะคาดคิดพ่ะย่ะค่ะ”
ราตรีกำลังมาเยือน แสงตะวันยามเย็นอันขมุกขมัวค่อย ๆ เลือนหาย
ภายในตำหนักชั้นใน มีการจุดตะเกียงและเทียนขึ้นทีละดวง
หลังนิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดถังอวิ๋นก็ตรัส “มีราชโองการเรียกหวังโย่ว ซื่อจื่อแห่งกั๋วกงสุย กลับเมืองหลวงโดยด่วน”
แววตาฝูเซินไหววูบ “ความหมายของฝ่าบาทคือ...”
“หวังโย่วยังเยาว์วัยและหุนหัน ปล่อยให้กองทัพศัตรูรังควานราษฎรโดยไร้กำลังโต้กลับ อีกทั้งไม่มีผลงานในศึกชายแดน ไม่อาจรับตำแหน่งสำคัญที่นั่นได้ จึงมีคำสั่งให้กลับเมืองหลวง กองทัพที่หวังโย่วบัญชาการอยู่ ให้เผยชิ่ง ซื่อจื่อแห่งผิงกั๋วกง และหยางไหลอัน ซื่อจื่อแห่งชางผิงป๋อ ทำหน้าที่แทนไปก่อน”
……
ราตรีมืดมิด แสงไฟในตำหนักกวนจวีสลัวราง
กู้ชิงเจากำลังกล่อมถังเจ๋อให้นอนหลับ
บางทีเพราะตกใจในตอนกลางวัน ถังเจ๋อจึงเข้านอนช้ากว่าปกติเป็นพิเศษ
หลังส่งเขาไปนอนที่ตำหนักข้างตะวันออกแล้ว นางจึงให้จุดตะเกียง
“นายหญิงพักผ่อนเถิด เห็นทีจะดึกแล้ว” เฟยจื่อเอ่ยเตือน
“นั่งต่ออีกสักครู่ค่อยนอน” นางยิ้ม แล้วถามเฟยจื่อว่า “ตานชิงเป็นอย่างไรบ้าง?”
“นายหญิงวางใจเถิด ตานชิงหายดีมากแล้ว เพียงแต่แขนยังยกของหนักไม่ได้”
“เช่นนั้นก็พักฟื้นต่ออีกสักระยะเถิด บาดเจ็บถึงเส้นเอ็นและกระดูกต้องพัก 100 วัน จะประมาทมิได้”