ถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออก กู้ชิงเจาก็ถูกห่มจนมิดอยู่ใต้ผ้าห่ม นางดิ้นรนอยู่นาน กว่าจะเผยใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือออกมาได้
ถังอวิ๋นนั่งอยู่ข้างเตียง ไม่มีทีท่าว่าจะขึ้นไปพักบนเตียง เขาจัดผ้าห่มให้นางแน่นขึ้น “ข้างนอกหนาวเหน็บนัก นอนพักสักหน่อยเถิด”
กู้ชิงเจาพยักหน้า “ได้” ร้องไห้อยู่พักใหญ่จนดวงตาแสบปร่า ครั้นซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มก็ยิ่งง่วงงุน นางเงยหน้าขึ้น อดกลั้นอาการหาว พลางฝืนลืมตาถามเขา “ฝ่าบาทไม่พักหรือเพคะ?”
“อีกสักครู่จะกลับพระตำหนักจื่อเฉินไปพัก” เขาประคองนางให้นอนลง จัดชายผ้าห่มให้อย่างเรียบร้อย ก่อนยิ้มพลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “นอนเถิด”
ภายในตำหนักชั้นในอบอุ่นยิ่ง ผ้าห่มขนนุ่มห่มคลุมร่าง เพียงเอนกายลง ความง่วงก็ถาโถมดุจคลื่น ไม่นานสติก็พร่าเลือนจนสายตาไม่อาจจับภาพได้ชัดเจน
“หลับง่ายเสียจริง หลับเร็วถึงเพียงนี้” ถังอวิ๋นหัวเราะเสียงเบา โน้มกายลงเล็กน้อย ช่วยจัดปอยผมที่ปรกหน้าผากให้นาง
อากาศยังคงหนาวเย็น ถังอวิ๋นนั่งเกี้ยวอุ่นกลับพระตำหนักจื่อเฉิน
เขาเพิ่งงีบหลับในเกี้ยวได้ครู่เดียว ก็ได้ยินอู่อิงเรียกเสียงเบา “ฝ่าบาท ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ทั้งภายในและภายนอกพระตำหนักจื่อเฉิน มีขุนนางจำนวนไม่น้อยมารออยู่แล้ว
ราชวงศ์ใหม่ ศักราชใหม่ อีกทั้งยังเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ ทุกสิ่งกำลังรอการฟื้นฟู เหล่าขุนนางมีเรื่องสำคัญต้องกราบทูลอยู่มาก ทั้งยังมีราชกิจมากมายรอให้จักรพรรดิจิ่งอันทรงจัดการ
ผู้ดำรงอยู่ในที่สูงย่อมต้องตรากตรำ วันหยุดสั้น ๆ นับว่าหาได้ยากแล้ว จะหวังถึงการงีบกลางวันอย่างสงบสุขได้อย่างไร
วันที่ 2 เดือน 2 คือวันเริ่มต้นไถนาในฤดูใบไม้ผลิ