นางอุตส่าห์สืบรู้ว่าเขาอยู่ที่ตำหนักฉืออัน ทั้งยังตั้งใจแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างประณีตก่อนมาหา
เดิมทีนึกว่าจะได้ร่วมโต๊ะอาหารกันสักมื้อ ใครจะรู้ว่านางเพิ่งมาถึง จักรพรรดิจิ่งอันก็เสด็จจากไปเสียแล้ว
“เจ้าคิดว่าราชกิจมีอยู่เพียงไม่กี่เรื่องหรือ?” ไทเฮาเหลือบมองนาง “ทั้งการประเมินขุนนาง การสอบคัดเลือกขุนนาง อีกไม่นานก็ถึงวันที่สองเดือนสองแล้ว เรื่องใดบ้างที่ไม่ต้องให้เขาตัดสินใจ? เจ้าจงใส่ใจให้มากหน่อยเถิด”
ระหว่างที่กำลังตรัสอยู่นั้น ชิงฝางก็ย่างเท้าเข้ามาอย่างแผ่วเบา “ไทเฮา ไท่ผินหลินมาเพคะ”
ทางด้านถังอวิ๋น หลังออกจากตำหนักฉืออันแล้วก็แวะไปยังพระตำหนักจื่อเฉิน จัดการสั่งงานอยู่สองสามเรื่อง จากนั้นจึงวกกลับเข้าวังหลังอีกครั้ง
เวลานั้นกู้ชิงเจากำลังให้ไป๋เจี๋ยอวี่ประคองเดินเล่นอยู่ในลาน เนื่องจากตั้งครรภ์ ทั้งสองจึงเดินช้าเสียยิ่งกว่าเต่าคลาน แต่ถึงอย่างไรก็ไม่อาจเอาแต่นั่งอยู่เฉย ๆ เมื่อใกล้คลอดเต็มที กู้ชิงเจาไม่อยากรอให้ถึงตอนนั้นแล้วค่อยลำบาก
ใครจะคิดว่าเขาจะมา กู้ชิงเจาตกใจไม่น้อย ได้ยินกันว่าคนตั้งครรภ์จะเลอะเลือนอยู่สามปี นางจึงโพล่งออกไปว่า “ฝ่าบาทเพิ่งเสด็จกลับจากตำหนักฉืออันมิใช่หรือเพคะ?”
ฟังแล้วราวกับนางไม่ยินดีที่เขามาเสียอย่างนั้น
พอกู้ชิงเจารู้ตัว ก็แทบอยากตีอกชกหัวตนเองให้ตาย ถังอวิ๋นเป็นคน “ใจแคบ” ที่สุด หากน้อยใจเพราะคำพูดนี้ขึ้นมา คงจัดการได้ยากแน่
โชคดีที่สีหน้าเขายังคงเป็นปกติ พลางเบียดไป๋เจี๋ยอวี่ออกแล้วเข้ามาประคองนางแทน พร้อมตอบว่า “อย่างไรเสีย ข้างหน้าก็ไม่มีเรื่องอะไร ข้า...เจิ้นจึงมาเยี่ยมเจ้า”