คนทั้งครอบครัวพูดคุยกันอยู่นาน ระหว่างนั้นก็เอ่ยถึงเรื่องพิธีครบสิบห้าปีของน้องสาวคนเล็ก
“แม้จะผ่านพ้นปีใหม่มาแล้ว แต่ในวังยังมีข้อห้ามอยู่ไม่น้อย แม้ตระกูลเราจะไม่ใช่พระญาติสายตรงอันใด ทว่าเจ้าก็เป็นพระสนมในวัง พวกเราจึงทำตามใจชอบไม่ได้ หลังจากหารือกันแล้ว พอถึงวันพิธีครบสิบห้าปีของน้องสาวเจ้า ก็เชิญญาติมิตรที่สนิทสนมมารวมตัวกันที่บ้านสักหน่อยก็พอ จะได้ไม่เปิดช่องให้ผู้อื่นตำหนิ จนเกิดเรื่องวุ่นวายที่ไม่จำเป็นขึ้นมา”
เรื่องของจวนโหวฉางหลิงเพิ่งผ่านไปไม่นาน ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ตระกูลผู้มีหน้ามีตาในเมืองหลวง แม้จัดงานมงคลสมรสหรืองานเลี้ยง ก็ไม่กล้าจัดอย่างเอิกเกริกนัก
“ท่านพ่อท่านแม่คิดรอบคอบแล้ว” กู้ชิงเจาหันไปมองน้องสาว แววตาเปี่ยมความเอ็นดู “เพียงแต่ชิงอิ่งต้องลำบากใจแล้ว”
กู้ชิงอิ่งกลับเข้าใจเหตุผลเป็นอย่างดี “ข้ารู้ว่าไทเฮามีความสำคัญต่อพี่หญิงเพียงใด พิธีครบสิบห้าปีก็แค่จัดให้เรียบง่ายลง มิใช่ไม่จัดเสียหน่อย ข้าไม่ได้รู้สึกลำบากใจ หากจะพูดกันตามจริง ต่อให้พิธีของข้าจัดอย่างเรียบง่าย ก็ยังหรูหรากว่าพิธีของพี่หญิงในคราวนั้นอยู่มาก ข้ากลับเห็นใจพี่หญิงเสียมากกว่า”
“จะเหมือนกันได้อย่างไร” ดวงตาหงส์ของกู้ชิงเจาโค้งน้อย ๆ “ตอนที่ข้าทำพิธีครบสิบห้าปี พี่ชายยังเตรียมสอบเข้ารับราชการ ท่านพ่อก็ยังไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง ข้ามีพิธีเช่นนั้นในคราวนั้นก็นับว่าไม่ธรรมดาแล้ว บัดนี้ฐานะของเจ้าต่างออกไป สภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวก็ดีขึ้น พิธีของเจ้าจึงควรจัดให้ดีกว่าของข้าในตอนนั้น จึงจะสมเหตุสมผล”