ออกจากวังหรือ?!
กู้ชิงเจาพยักหน้ารัว ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “ยามนี้ยังออกจากวังได้หรือ?”
นับแต่ครรภ์ใหญ่ขึ้น นางก็แทบไม่ได้ออกไปไหนจากตำหนักกวนจวี ภายหลังเมื่อต้องอยู่ไฟก็ยิ่งได้แต่นอนอยู่ในตำหนักกวนจวี ก้าวออกไปไหนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว อึดอัดแทบแย่แล้ว
“ยามนี้ประตูวังลงกลอนแล้ว หากจะออกจากวังคงต้องผ่านขั้นตอนยุ่งยากไม่น้อย”
กู้ชิงเจากำลังจะผิดหวัง ก็ได้ยินเขากล่าวว่า “แต่พวกเราลอบออกไปได้ จะได้ไม่ต้องแจ้งผู้ใด”
นางย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่—
“จะผิดกฎหรือไม่?”
“มีสิ่งใดไม่เหมาะเล่า” เขายังคงเล่นกับเส้นผมของนาง “พวกเราไปกันยามค่ำ คืนเดียวก็กลับมา ยามค่ำไม่มีผู้ใดเห็น เจ้าอยากพบบิดาและพี่ชายมิใช่หรือ? ข้าสืบข่าวไว้แล้ว คืนนี้จวนสกุลกู้ไม่มีแขก พวกเราไปก็ไม่ทำให้ผู้ใดแตกตื่น”
กู้ชิงเจาหวั่นไหว ทว่านางยังไม่ได้เตรียมสิ่งใด จึงลังเลเอ่ยว่า “ข้ายังมิได้สางผมหรือเปลี่ยนอาภรณ์”
เดิมทีนางมิใช่คนโอ้เอ้ เพียงแต่ไม่ได้พบบิดาและพี่ชายมาหลายปี ยามได้พบกันอีกครั้ง นางย่อมหวังให้พวกเขาเห็นตนในสภาพที่ดีที่สุด จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
“ไม่ต้องพูดถึงว่าพี่ชายเจ้าไม่ใส่ใจเรื่องเหล่านั้น เจ้าเป็นหญิงงามที่เกิดมาก็งามอยู่แล้ว ไม่ต้องแต่งเติมก็งดงามยิ่ง ยังต้องแต่งตัวอันใดอีก?” เขายิ้มพลางโอบนางลุกขึ้น “หาอาภรณ์สวมอยู่บ้านมาสักชุด แล้วคลุมเสื้อกันหนาวหนา ๆ อีกตัวก็พอ ข้าสั่งอู่อิงให้เตรียมเกี้ยวอุ่นไว้แล้ว พวกเราจะใช้ทางลัดออกจากวัง เดินทางไม่เกินครึ่งชั่วยามก็ถึง”