กู้ชิงหลี่ไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง จึงตอบอย่างเปิดเผยว่า “ใช่แล้ว นางกำพร้าบิดามารดาตั้งแต่วัยเยาว์ พึ่งพาอาศัยพี่ชายเพียงลำพัง พี่ชายของนางชื่อจี้เฉิง เปิดโรงหมออยู่ที่อวี๋โจว ครั้นเกิดภัยพิบัติที่อวี๋โจวเมื่อปีก่อน สองพี่น้องยังอาศัยวิชาแพทย์ช่วยชีวิตผู้คนไว้ไม่น้อย”
“นางมีวิชาแพทย์ด้วยหรือ?” กู้ชิงเจาเผยสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด แม้ธรรมเนียมของต้ายงจะเปิดกว้างอยู่บ้าง ทว่าแพทย์หญิงยังมีไม่มาก “นิสัยใจคอเป็นอย่างไรบ้าง?”
แรกเริ่มกู้ชิงหลี่ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้ เพราะเกรงว่าคนในบ้านจะรังเกียชชาติกำเนิดของนาง จึงคิดรอจังหวะเหมาะสมแล้วค่อยกล่าวออกมา
บัดนี้น้องสาวถามเช่นนี้ นับว่าช่วยคลายความกังวลในใจเขาไปได้บ้าง เมื่อนึกถึงรูปลักษณ์ของหญิงผู้นั้น เขาก็ยิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนโยน “อ่อนโยน ใจดี และบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทั้งยังสงบเสงี่ยมและรู้จักวางตัว” คิ้วตาของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยกับกู้ชิงเจาว่า “หากเจ้าได้พบนาง จะต้องชอบนางเป็นแน่”
กู้ชิงเจาหรี่ตายิ้ม “พี่ชายกล่าวถึงนางเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากพบเสียแล้ว”
กู้ชิงอิ่งเหลือบมองสีหน้าลังเลของมารดา แล้วถามพี่ชายพร้อมรอยยิ้ม “แม่นางผู้นั้นรู้หรือไม่ว่าพี่ชายมีใจให้นาง?”
กู้ชิงหลี่ไม่คิดว่าน้องสาวคนเล็กจะเข้ามาร่วมวงด้วย แต่ก็ไม่ขุ่นเคือง เขาตอบนางอย่างอ่อนโยนว่า “แม่นางผู้นั้นแม้ไม่ใช่บุตรสาวตระกูลขุนนาง ทว่าก็มีชาติกำเนิดบริสุทธิ์ ทั้งยังมีวิชาแพทย์ติดตัว ข้ายังไม่แน่ใจว่าจะรับนางมาเป็นภรรยาได้หรือไม่ ย่อมไม่กล้ารบกวนนาง”
นับแต่วันแรกที่เขาเดินทางไปอวี๋โจว เขาก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทุ่มเทให้กับเส้นทางขุนนาง เพื่อได้เลื่อนตำแหน่งกลับเมืองหลวงโดยเร็วและเป็นที่พึ่งให้แก่น้องสาวทั้งสอง เพราะรู้ตัวดีเช่นนี้ หลายปีมานี้เขาจึงไม่เคยใส่ใจเรื่องรักใคร่เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมีใจให้ผู้ใด