“ก็แค่ช่วงนี้เท่านั้น รอให้ภัยพิบัติทางใต้บรรเทาลง เมื่อขุนนางปลอบประโลมราษฎรกลับราชสำนัก หลี่เจี๋ยอวี่ย่อมได้เลื่อนเป็นตำแหน่งผินแน่” นางมิได้ใส่ใจนัก เพียงก้มหน้ามองสมุดภาพแผนที่
ไป๋ผินชะโงกหน้ามอง “พี่หญิง เหตุใดจึงดูสิ่งนี้ทุกวัน?” นางเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง “ช่วงหลายวันนี้ เสิ่นผินก็เก็บตัวอยู่แต่ในตำหนักรั่วหัว ได้ยินว่านางกำลังวาดสิ่งใดอยู่เช่นกัน”
สายตาของกู้ชิงเจาหยุดอยู่ ณ จุดหนึ่งบนสมุดภาพแผนที่เนิ่นนาน ก่อนเงยหน้าขึ้น สีหน้าเจือความกังวลเล็กน้อย “ก่อนหน้านี้ข้าเพียงคิดว่าเสิ่นเจียวพูดจาเหลวไหล ทว่ายามนี้กลับเห็นว่าคำพูดของนางเริ่มมีเค้าลางให้เชื่อได้”
พัดกลมในมือไป๋ผินพลันหยุดไหว สีหน้าตื่นตระหนก “พี่หญิงหมายถึงแผ่นดินไหวในดินแดนสู่หรือ?”
กู้ชิงเจาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนเรียกไช่ไห่มาอย่างเร่งร้อน พลางอุ้มสมุดภาพแผนที่บนโต๊ะขึ้น “เตรียมเกี้ยว ข้าต้องไปตำหนักเผิงไหลสักเที่ยว”
ยามบ่าย ณ ตำหนักเผิงไหล ผู้ตรวจการกรมดาราศาสตร์หลวงเร่งรุดเข้าเฝ้า
“ฝ่าบาท กระหม่อมตรวจสอบบันทึกประวัติศาสตร์ของดินแดนสู่โดยละเอียด พบว่าก่อนเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่หลายครา มักมีภัยแล้งและภัยพิบัติอื่นตามมา อีกทั้งเมื่อเทียบกับบันทึกแต่ละปี จำนวนครั้งที่เกิดแผ่นดินไหวในเขตต้ายงก็มักมีเค้าลางให้สังเกตได้ ประกอบกับภัยพิบัติในดินแดนสู่ปีนี้ กระหม่อมเห็นว่าดินแดนสู่อาจกำลังเผชิญเคราะห์ร้ายพ่ะย่ะค่ะ”
เขาถวายแผนที่ภูมิประเทศฉบับหนึ่ง “กระหม่อมตรวจสอบบันทึกย้อนหลังแล้ว พบว่าบริเวณที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่นี้ เป็นพื้นที่ซึ่งเกิดแผ่นดินไหวบ่อยครั้งที่สุดและมีภัยร้ายแรงที่สุดในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา หากปีนี้เกิดภัยขึ้น ก็มักจะเกิดในพื้นที่เหล่านี้พ่ะย่ะค่ะ”
อู่อิงรีบนำแผนที่ภูมิประเทศขึ้นถวาย ถังอวิ๋นทอดพระเนตรอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นฉับพลัน แล้วหยิบสมุดภาพแผนที่จากโต๊ะหนังสือข้างพระองค์ จากนั้นเสด็จอ้อมโต๊ะไปส่งให้ผู้ตรวจการกรมดาราศาสตร์หลวง