ไป๋ผินรีบหันไปมองทางประตู ดวงตาแทบถลนออกมา
นับเป็นเรื่องแปลกประหลาดยิ่งนัก
ไทเฮาทรงประชวรบรรทมมานานกว่าหนึ่งเดือน ไทเฮาหลีไม่เคยส่งแม้แต่คำทักทายมา บัดนี้กลับเสด็จมาด้วยพระองค์เอง!
“เร็วเข้า เชิญไทเฮาหลีเข้าตำหนักใหญ่”
ไม่ว่าไทเฮาหลีจะเสด็จมาด้วยเหตุผลใด การเสด็จมายังตำหนักฉืออันด้วยพระองค์เองย่อมเป็นเรื่องใหญ่ อีกทั้งยังเป็นเรื่องดี
นางกำนัลทั่วตำหนักฉืออันต่างสำรวมกิริยามากขึ้น ชิงฝางกับเจี่ยวเยว่เป็นผู้นำพวกนาง จึงไม่มีผู้ใดกล้าละเลยแม้แต่น้อย
ไทเฮาหลีเสด็จมาพร้อมหลี่เจี๋ยอวี่ เนื่องจากมาเยี่ยมผู้ป่วย พระนางจึงเปลี่ยนจากอาภรณ์หรูหราเช่นก่อน เหลือเพียงชุดเรียบสะอาดตาที่เหมาะสม ทว่ายังคงสง่างามและเปี่ยมด้วยราศี
มองอย่างไรก็คล้ายเป็นฝีมือการเลือกของหลี่เจี๋ยอวี่
ไทเฮาหลีทรงวางท่าตามเคย เพียงแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหรงไทเฮา อีกทั้งยังคำนึงถึงเรื่องอื่น จึงทรงเก็บท่าทีลงมาก ทรงถามไถ่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่าพระวรกายของหรงไทเฮาเป็นอย่างไร และจะทรงหายดีเมื่อใด ส่วนหรงไทเฮาก็ตอบกลับด้วยสีหน้าเมตตาและสนิทสนม
สองไทเฮาผู้ชราภาพกลับปรองดองกันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แม้ถ้อยคำโต้ตอบไปมาจะยังฟังดูฝืดเฝื่อนอยู่บ้าง แต่ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว
ยามบ่ายวันนั้น แม้แต่ถังอวิ๋นก็ยังวางราชกิจฝ่ายหน้าไว้ชั่วคราว แล้วเสด็จมายังตำหนักฉืออัน
เวลานั้นไทเฮาหลีเสด็จกลับไปแล้ว ทรงทิ้งโสมคนอายุร้อยปีชั้นดีไว้สองต้น
โสมป่าหาได้ยากอยู่แล้ว หากมีอายุเกินห้าสิบปีก็นับว่าล้ำค่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโสมสองต้นนี้ที่มีอายุถึงร้อยปี แม้แต่ในคลังส่วนพระองค์ของถังอวิ๋นก็ยังมีไม่มาก