ถังอวิ๋นไม่มองแผนที่อีก เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วลุกขึ้น “เก็บรักษาไว้ให้ดี เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไป”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ปลายเดือนหก ภัยแล้งทางใต้และเหนือยังไม่บรรเทา
ภายใต้พระบัญชาของถังอวิ๋น ขุนนางสำนักราชเลขาธิการต่างจับตาความเคลื่อนไหวในแคว้นสองแม่น้ำและดินแดนสู่ทั้งวันทั้งคืน ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย
ทว่าในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ กลับมีข่าวลือเกิดขึ้นในเมืองหลวงอีกครั้ง
ข่าวลือพุ่งเป้าไปยังฮว่าจิ๋วริมฝั่งแม่น้ำเหลือง กล่าวว่าฮว่าจิ๋วและเมืองใกล้เคียงจะประสบอุทกภัยเมื่อเข้าสู่เดือนเจ็ด
พื้นที่อย่างฮว่าจิ๋วไม่ได้ห่างไกลและมีภูเขาสลับซับซ้อนจนข่าวสารต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะไปถึงเช่นดินแดนสู่ ที่นี่ตั้งอยู่บนเส้นทางยุทธศาสตร์ การสัญจรสะดวก เพียงไม่กี่วัน ข่าวลือในเมืองหลวงก็ราวกับมีขางอก วิ่งแพร่ไปถึงฮว่าจิ๋วและพื้นที่ใกล้เคียงอย่างรวดเร็ว
“เกิดข้อผิดพลาดใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ ขุนนางในราชสำนักกลับไม่มีใครรู้ตัว ช่างเหลวไหลสิ้นดี!” ถังอวิ๋นมองฎีกาที่กองพะเนินเป็นภูเขา พลันเดือดดาลจนยากระงับ
“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ ข่าวลือนี้เกิดขึ้นอย่างน่าสงสัย ระหว่างทางยังมีผู้คอยผลักดันอยู่เบื้องหลัง มิฉะนั้นคงไม่แพร่ไปถึงฮว่าจิ๋วอย่างรวดเร็วและไร้สุ้มเสียงเช่นนี้” หลายวันมานี้ใบหน้าฝูเซินซูบโทรมจากการอดหลับอดนอน เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เขาก็ดูชราลงไปอีกหลายส่วน
“ซื่อจงแห่งสำนักเหมินเซี่ย โปรดระวังวาจา! ในเมืองหลวงจะมีผู้ใดกล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้!”
ไม่เพียงชางชูหลิงจะคิดเช่นนี้ แม้แต่ถังอวิ๋นก็ยังนึกไม่ออกว่าเพราะเหตุใด
หากข่าวลือเริ่มจากชายแดน เขาย่อมเชื่อได้ แต่หากแพร่ออกมาจากเมืองหลวง กลับยากจะเข้าใจยิ่งนัก
“ยามนี้ไม่ใช่เวลามาถกเรื่องเหล่านี้ ราษฎรอาจหวาดกลัวจนก่อความวุ่นวาย อีกทั้งแต่ละแคว้นกำลังเผชิญภัยพิบัติ การควบคุมดูแลย่อมยากลำบากยิ่งขึ้น จงส่งคำสั่งไปยังทุกแคว้นทันที ให้ผู้ตรวจการแต่ละพื้นที่เตรียมรับมือ พร้อมทั้งคอยเกลี้ยกล่อมด้วยความอดทน ห้ามทำร้ายราษฎรตามอำเภอใจ”