วันที่ห้า ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆลอย
งานเลี้ยงตวนอู่ในวังย้ายจากพระราชวังมายังพระตำหนักรอง มิได้เงียบเหงาลงเพราะเปลี่ยนสถานที่ ตรงกันข้าม ทิวทัศน์ทะเลสาบและขุนเขาอันงดงามของพระตำหนักรองกลับทำให้งานครึกครื้นและเป็นกันเองยิ่งขึ้น
องค์ชายใหญ่ถังควานและองค์หญิงใหญ่ถังจิ้งนำพระอนุชาสองพระองค์ไปถวายพระพรเทศกาลแด่ไทเฮาทั้งสอง ส่วนพระญาติวงศ์และครอบครัวขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างพาบุตรชายและบุตรสาวตัวน้อยมาด้วย เด็ก ๆ แต่ละคนล้วนงดงามน่ารักราวกับตุ๊กตา เรียงแถวกันเข้ามาคารวะ ทำให้ไทเฮาสกุลหรงยินดีจนใบหน้าที่ซีดเซียวเปล่งปลั่งขึ้นไม่น้อย
แม้ไทเฮาหลีจะทรงวางสีหน้าเคร่งขรึมและรักษาท่าทีสูงส่ง แต่ของพระราชทานที่ควรประทานก็ไม่ขาดตกบกพร่อง
ถังอวิ๋นเห็นดังนั้นก็พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “งานเลี้ยงตวนอู่ในวังครั้งนี้จัดได้ดี กุ้ยเฟย ชูเฟย และเสียนเฟยต่างทุ่มเทจัดงานเลี้ยงในวังเช่นนี้ เรารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง” เขาโบกพระหัตถ์ “ประทานจั่งจื่อทองคำให้คนละสิบชิ้น”
จั่งจื่อทองคำมีรูปร่างสมชื่อ หลอมจากทองคำแท้เป็นรูปจั่งจื่อ หนึ่งชิ้นหนักสองตำลึง เป็นของพระราชทานพิเศษในเทศกาลตวนอู่
ในแต่ละปีมีผู้ได้รับเพียงไม่กี่คน จึงทั้งล้ำค่าและสมเกียรติ
กุ้ยเฟยกับเสียนเฟยย่อมยินดี รีบลุกขึ้นขอบพระทัย
กู้ชิงเจารู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง “หม่อมฉันเอาแต่เกียจคร้านอยู่หลายวัน งานเลี้ยงในวังเป็นฝีมือกุ้ยเฟยกับเสียนเฟย ฝ่าบาทมีพระราชทานรางวัล แต่หม่อมฉันไม่กล้ารับไว้จริง ๆ เพคะ”
การจัดงานเลี้ยงในวังต้องใส่ใจเรื่องต่าง ๆ มากมาย นับแต่ย้ายมายังพระตำหนักรอง กุ้ยเฟยกับเสียนเฟยก็ยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก ส่วนกู้ชิงเจาเพียงมาร่วมให้ครบจำนวนเท่านั้น
“ชูเฟยกำลังตั้งครรภ์ ย่อมลำบากไม่น้อย ทั้งยังมีความดีความชอบ รางวัลนี้เจ้ารับไว้ได้” ไทเฮาสกุลหรงที่ประทับอยู่เบื้องบนแย้มพระสรวล