“ได้ยินว่ามีคนใหม่มาทำให้เจ้าขุ่นเคืองเมื่อวานนี้หรือ?”
ภายในตำหนักโซ่วอัน ไทเฮาหลีมีสีหน้าเมตตา พระนางยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ
“เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น เพียงฝ่าบาทบังเอิญได้ยินเข้า จึงสั่งให้นางปิดประตูทบทวนความผิดเพคะ” กู้ชิงเจานั่งอยู่ตรงข้ามไทเฮา โดยมีโต๊ะเตี้ยคั่นกลาง ด้วยนางกำลังตั้งครรภ์ สิ่งที่วางตรงหน้าจึงมิใช่น้ำชา หากเป็นนมอุ่นผสมน้ำตาล
“กล่าวไปแล้ว คราวนั้นอัยเจียมองคนผิดเอง เดิมคิดว่านางเป็นคนรู้ความและสงบเสงี่ยม ทั้งยังนึกถึงเรื่องที่นางช่วยองค์ชายไว้ จึงคิดรับเข้าวังและมอบตำแหน่งให้” ไทเฮาหลีวางถ้วยชาลง ทว่าสีหน้ามิได้แสดงความรู้สึกผิดนัก “ไม่คาดว่านางจะไร้ระเบียบเช่นนี้”
พระนางมองกู้ชิงเจา ก่อนแย้มยิ้มด้วยสีหน้าเมตตา “เจ้าเป็นชูเฟย ดูแลกิจการฝ่ายในร่วมด้วย ก็ควรแสดงบารมีของพระสนมเอกบ้าง ถึงคราวต้องข่มขวัญก็ต้องข่มขวัญ ไม่จำเป็นต้องเกรงใจอัยเจีย”
เมื่อถึงขั้นหยิบเรื่องนี้มาพูดกันอย่างเปิดเผย กู้ชิงเจาก็ยิ่งต้องเกรงใจแล้ว
“เรื่องขัดแย้งเล็กน้อยระหว่างไป๋ไฉเหรินกับหม่อมฉันเป็นเพียงเรื่องเล็กเพคะ เพียงแต่ฝ่าบาทตรัสว่า ไป๋ไฉเหรินเป็นคนที่ไทเฮาทรงเลือกไว้ หากนางทำผิด มิเท่ากับทำให้พระองค์ต้องมัวหมองและเสียแรงส่งเสริมไปเปล่า ๆ หรือเพคะ จึงลงโทษหนักสักหน่อย เมื่อฝ่าบาททรงประสงค์จะลงโทษ หม่อมฉันก็ไม่สะดวกกล่าวสิ่งใดเพคะ”
ไทเฮาทรงหัวเราะเบา ๆ “เป็นเช่นนั้นเองหรือ?”
“ความกตัญญูที่ฝ่าบาททรงมีต่อพระองค์ เป็นที่รู้กันทั่วทั้งฝ่ายในเพคะ”
“ลำบากเขาแล้ว” ไทเฮาหลีแย้มยิ้มพลางพยักหน้า “แรกเริ่มอัยเจียก็เพียงคิดหาคนที่เหมาะสมเข้าวังให้เขาเท่านั้น เมื่อไป๋ซื่อไม่ได้ความ วันหน้าพบคนดี ๆ ค่อยรับเข้ามาเพิ่มก็ได้”