“เหตุใดจึงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ มีสิ่งใดก็จงกล่าวมา” ถังอวิ๋นมิได้เงยหน้า ปลายพู่กันในมือยังคงเคลื่อนไหว
อู่อิงประคองเชิงเทียนที่ใกล้มอดดับลงมา ก่อนก้มกายกล่าวว่า “เสิ่นผินอยู่ด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ นางกล่าวว่ามีเรื่องสำคัญต้องหารือกับฝ่าบาท”
“ให้นางมาจากที่ใดก็กลับไปที่นั่น”
เขากำลังวุ่นอยู่กับราชกิจ แม้แต่เจาเอ๋อร์ก็ยังไม่มีเวลาไปพบ แล้วจะมีเวลาพบเสิ่นผินได้อย่างไร
“ทูลฝ่าบาท เมื่อหนึ่งเค่อก่อนบ่าวให้เสิ่นผินกลับไปแล้วครั้งหนึ่ง ทว่านางไม่ยอมไป ยืนกรานจะเข้าเฝ้าฝ่าบาทให้ได้ ทั้งยังกล่าวว่าหลังภัยแล้งทางใต้จะมีมหันตภัยครั้งใหญ่ยิ่งกว่า หากฝ่าบาทไม่พบ นับว่าต้องพลาดโอกาสอันดีเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ”
ปลายพู่กันชะงักเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้น แววตาวูบผ่านประกายคมกริบ “นางกล่าวเช่นนั้นจริงหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เสิ่นเจียวแต่งกายเต็มยศมาเยือน เครื่องประดับมุกหยกทั่วศีรษะสะท้อนแสงเทียนในตำหนักเผิงไหลจนพร่างพรายบาดตา
ถังอวิ๋นหรี่ตาลงเล็กน้อย มองสตรีที่ยอบกายคำนับอยู่เบื้องล่างด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คิ้วเข้มขมวดมุ่น
“ขอฝ่าบาททรงพระเกษมสำราญ หม่อมฉันมารบกวนยามดึก ก็เพื่อแบ่งเบาพระราชภาระของฝ่าบาท”
“มีสิ่งใดก็กล่าวมา”
เสิ่นเจียวไม่คิดเลยว่าแม้นางจะกล่าวถึงเพียงนี้แล้ว ฝ่าบาทยังคงเย็นชาต่อนางเช่นเดิม
นางกัดฟัน รอให้ฝ่าบาทได้ฟังคำของนางและช่วยเหลือชาวบ้านทางใต้แล้ว ฝ่าบาทย่อมต้องมองนางต่างไปจากเดิมเป็นแน่
“บรรดาแคว้นในดินแดนสู่ประสบภัยแล้งรุนแรงในปีนี้ หม่อมฉันเห็นว่าภัยแล้งคงดำเนินต่อไปอีกหนึ่งเดือน ชาวดินแดนสู่ยังมีผลผลิตลดลงอย่างหนักเพราะภัยแล้ง ปีหน้าทุกแห่งเกรงว่าจะเกิดทุพภิกขภัย หม่อมฉันจึงขอให้ฝ่าบาททรงวางแผนแต่เนิ่น ๆ รวบรวมเสบียงจากทางเหนือไปช่วยเหลือทางใต้”