ภายในพระตำหนักจื่อเฉิน อู่อิงนำเหล่าผู้รับใช้ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
ทั้งสองนั่งเคียงกันบนตั่งนุ่มในตำหนักชั้นใน บนโต๊ะเตี้ยข้างตั่งมีเชิงเทียนตั้งอยู่ เปลวเทียนส่องแสงริบหรี่ อาบไล้ใบหน้าด้านข้างของทั้งคู่
ถังอวิ๋นถอนหายใจ “เหตุใดเจ้าต้องทำถึงเพียงนี้?”
กู้ชิงเจามีน้ำเสียงอ่อนโยน เอ่ยเบา ๆ ว่า “ฝ่าบาทมิใช่คนหุนหันพลันแล่น แล้วเหตุใดวันนี้จึงทำถึงขั้นนี้เพคะ?”
นางมองเขา แววตาสุกสกาว
ถังอวิ๋นลูบจมูก “ข้าก็ไม่ได้ทำเพื่อเจ้าไปเสียทั้งหมด ชางชูหลิงใส่ร้ายเจ้า ทั้งยังดูหมิ่นราชวงศ์ ข้าลงโทษเขาสักหน่อย ไม่นับว่าเกินกว่าเหตุ”
แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่กู้ชิงเจารู้ดีว่า หากวันนี้ตู้เยี่ยนไม่ได้พุ่งเป้ามาที่นาง ผลลัพธ์คงไม่เลวร้ายถึงเพียงนี้
“หม่อมฉันทราบถึงน้ำพระทัยของฝ่าบาท เพียงแต่ตู้ชางชูหลิงมิใช่คนไร้ความสำคัญ แม้ฝ่าบาทจะทรงประสงค์ลงโทษ ก็ยังควรไตร่ตรองให้รอบคอบเพคะ”
เขาเม้มริมฝีปาก “เจ้าเป็นพระสนมรักของข้า เป็นพระสนมที่ข้าโปรดปราน ทั้งยังเป็นมารดาขององค์ชายทั้งสาม ตู้เยี่ยนหาความเดือดร้อนใส่ตัวเอง”
ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ แม้ยามนี้เมื่อนึกย้อนดูจะต่างจากตัวเขาในวันวานอยู่บ้าง ทว่าหลังจากพินิจพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว เขากลับไม่รู้สึกเสียใจ
“ฝ่าบาทมักตรัสกับหม่อมฉันว่า เวลามองคนต้องมองให้รอบด้าน หากพิจารณาคุณและโทษของชางชูหลิงอย่างถี่ถ้วน ว่าความดีความชอบหรือความผิดมีมากกว่ากัน ฝ่าบาทย่อมทรงทราบแจ่มแจ้งมิใช่หรือเพคะ?” กู้ชิงเจากล่าวอย่างจริงจัง “หม่อมฉันทราบว่าฝ่าบาททรงประสงค์ทวงความเป็นธรรมให้หม่อมฉัน เพียงแต่ความเป็นธรรมนั้นอยู่ในใจผู้คน หากคนอย่างชางชูหลิงยังคงไม่เชื่อว่าหม่อมฉันไม่เคยทำเรื่องเหล่านั้น ต่อให้ฝ่าบาททรงลดตำแหน่ง ปลดพวกเขาออกจากราชการ ก็ไร้ประโยชน์ กลับจะทำให้ฝ่าบาททรงถูกตราหน้าว่าไม่เห็นอกเห็นใจขุนนางและราษฎร อีกทั้งยังห่างเหินจากขุนนางผู้ภักดี เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว นับว่าไม่คุ้มค่าอย่างยิ่งเพคะ”