เรือนตระกูลตู้มีลานหน้าและลานหลังคั่นด้วยลานเล็ก ๆ เพียงแห่งเดียว เรือนหลักในลานหลังเป็นที่พักผ่อนอย่างเป็นทางการของฮูหยินตู้ ทว่าสามีภรรยามีความรักใคร่กลมเกลียว อีกทั้งฮูหยินตู้ก็เป็นภรรยาเอกที่แต่งเข้ามาก่อน หลายปีมานี้ทั้งคู่จึงพักอยู่ในเรือนหลังหนึ่งตรงลานหน้าเป็นประจำ ฮูหยินตู้แทบไม่เคยไปอยู่ลานหลังตามลำพังแล้วไม่กลับมาลานหน้าเช่นนี้
ตู้เยี่ยนไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวฉับ ๆ ไปยังลานหลังทันที
เขามีเรื่องค้างคาใจอยู่เต็มอก กำลังคิดจะเล่าให้ภรรยาสูงวัยฟัง ใครจะคิดว่าเพิ่งก้าวผ่านประตูเรือนเข้าไปก็ถูกไล่ออกมาเสียแล้ว
เขาประคองขนมไว้ในฝ่ามือ พลางถอยออกจากเรือนอย่างทุลักทุเล ปากก็ร้องโวยวายว่า “ฮูหยินทำอันใดกัน?”
ฮูหยินตู้เดินออกมาจากห้องด้านในด้วยสีหน้าเดือดดาล ฮูหยินตู้ผู้ปกติอ่อนโยน เรียบร้อย และใจกว้าง บัดนี้กลับกลายเป็น “แม่เสือ” ตวาดใส่เขาไม่ยั้ง “เจ้ายังกล้าถามอีกหรือว่าข้าทำอันใด? ไม่ลองคิดดูบ้างเล่าว่าเจ้าทำอะไรลงไป?”
“กุ้ยเฟยกู้เป็นคนดีเพียงใด? หา?!” นางยิ่งเดือดดาล “ยามข้าไปงานเลี้ยงในวัง พระสนมเอกยังให้เกียรติข้าทุกครั้ง ทั้งรู้ว่าข้ากินปลาและกุ้งไม่ได้ ก็จัดอาหารอย่างอื่นให้ข้าอย่างใส่ใจทุกครา เกรงว่าข้าจะกินไม่ถูกปาก เพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านี้ยังใส่ใจถึงเพียงนี้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย”