“เต๋อเฟย!” ภายในตำหนักฝูหลิง สกุลฟางกัดฟันกรอด
หงเชามองสภาพอันน่าเวทนาของนางในยามนี้ ไม่เห็นว่าน่าสงสารเห็นใจแม้แต่น้อย “น่าโมโหนัก! เมื่อสองวันก่อนยามเกิดเรื่อง ยังเป็นนายหญิงของข้าที่เชิญหมอหลวงมาให้เจ้าแท้ ๆ ช่างอกตัญญูเนรคุณเสียจริง!”
“ข้าอกตัญญูเนรคุณหรือ?” นางหันขวับ ดวงตาจ้องหงเชาอย่างดุดัน ก่อนกรีดเสียงร้องไม่หยุด “ลูกของข้าหายไปแล้ว! ข้าไม่ควรโกรธหรือ!”
น้ำตาใสไหลอาบแก้ม ทว่าใบหน้าไร้แววอ่อนแออย่างแต่ก่อนอีกต่อไป “หมอหลวงบอกแล้วว่าเป็นครรภ์บุรุษที่ก่อร่างสมบูรณ์แล้ว ความรุ่งโรจน์และอนาคตทั้งหมดของข้าล้วนสูญสิ้น ข้าไม่ควรโกรธหรือ ข้าโกรธไม่ได้หรือ?!”
“แม้เจ้าจะเสียลูกไป แต่เรื่องนี้ก็เป็นฝีมือสกุลอวี๋กับจางเจี๋ยอวี่ เกี่ยวอันใดกับชูเฟยเหนียงเหนียง?” หงเชามองนางด้วยแววรังเกียจและความแค้นอันเข้มข้น หากพลาดไปเพียงนิดเดียว นายหญิงของนางก็คงถูกทำร้ายแล้ว “เต๋อเฟยต่างหากที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อปกป้องสกุลอวี๋ ไม่ให้เจ้าล้างแค้น อีกทั้งยังยุยงให้เจ้าลงมือกับนายหญิงของข้า นางคิดฆ่าเจ้าปิดปาก! เจ้าไม่แค้นคนเหล่านั้น กลับมาแค้นนายหญิงของข้า อ้างว่าเป็นเพราะลูกที่เสียไป แท้จริงแล้วก็เพียงละโมบในความมั่งคั่งที่เต๋อเฟยรับปากจะมอบให้เท่านั้น!”
“ใต้หล้านี้มีผู้ใดไม่มุ่งแสวงหาความมั่งคั่งรุ่งเรืองบ้าง?” สกุลฟางหัวเราะทั้งน้ำตา คล้ายคนเสียสติ “ใช่ ข้าอาจลงมือกับผู้อื่นได้ แต่กู้ชิงเจาได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ทั้งยังมีลูกแล้ว เหตุใดยังต้องตั้งครรภ์อีก?!”
แววชั่วร้ายฉายชัดในดวงตา “นางมีอำนาจและฐานะสูงส่งถึงเพียงนั้นแล้ว เหตุใดยังต้องมาแย่งชิงกับข้า? ลูกของข้าตายไป แต่นางกลับตั้งครรภ์อีกครั้ง นางมิได้จงใจทำให้ข้าเจ็บปวดหรือ?”