ยามนี้ศึกชายแดนกำลังเข้มข้น ถังอวิ๋นเพิ่งพบขุนนางเสร็จ แม้แต่มื้อค่ำก็ยังไม่ได้เสวย ก็ได้ยินอู่อิงกล่าวถึงเรื่องที่ชูเฟยส่งจดหมายกลับบ้าน
เขากำลังตกใจจนจะเสด็จไปตำหนักกวนจวี ทว่าชั่วขณะต่อมาก็เห็นอู๋เฉิงเข้ามารายงานว่าหวังโย่วกลับถึงเมืองหลวงแล้ว กำลังมุ่งหน้าเข้าวัง
“เมื่อเขามาถึง ให้รออยู่ที่พระตำหนักจื่อเฉินก่อน ยามนี้เราต้องไปตำหนักกวนจวี!”
เจาเอ๋อร์เฉลียวฉลาดที่สุด หากมิได้สังเกตเห็นสิ่งใด คงไม่มีทางส่งข่าวกลับบ้านกะทันหัน
เขาก้าวขึ้นเกี้ยวไปพลาง กำชับอู๋เฉิงไปพลาง “จับตาดูให้ดี หากมีข่าวจากหย่งโจว ให้รีบมารายงานทันที!”
“พ่ะย่ะค่ะ” อู๋เฉิงรู้ว่าเรื่องนี้สำคัญยิ่ง จึงไม่กล้าละเลย
เกี้ยวเพิ่งออกจากประตูใหญ่ของพระตำหนักจื่อเฉิน ยังไม่ทันเลี้ยวพ้นปากระเบียง ก็เห็นขบวนเสด็จของพระสนมองค์หนึ่งมุ่งหน้ามา
“ฝ่าบาท เป็นชูเฟยเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ” อู่อิงกล่าวอย่างหวาดหวั่น
ชูเฟยเพิ่งไปพบฟางไฉเหรินมา แล้วก็รีบมุ่งหน้ามายังพระตำหนักจื่อเฉิน เกรงว่าคงรู้เรื่องของคุณหนูรองแล้ว เขารีบสั่งขันทีน้อยให้ไปเชิญเจียงจงเสียงจากแพทย์แห่งยาถวายมา
เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น
ในเมื่อพบกันหน้าพระตำหนักจื่อเฉินแล้ว เขาย่อมไม่จำเป็นต้องไปตำหนักกวนจวีอีก จึงประคองนางเข้าไปในตำหนักข้างของพระตำหนักจื่อเฉินอย่างระมัดระวัง แล้วให้ผู้ติดตามทั้งหมดถอยออกไป
เขาพยุงนางนั่งลง กำลังครุ่นคิดว่าจะเอ่ยอย่างไรให้นางคลายกังวล ทว่านางกลับถามตรงประเด็น
“ฝ่าบาท ชิงอิ่งเกิดเรื่องอันใดกันแน่?” คิ้วเรียวงามของนางขมวดมุ่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “คำที่ผู้อื่นพูด หม่อมฉันไม่กล้าเชื่อทั้งหมด ขอเพียงฝ่าบาทตรัสความจริงแก่หม่อมฉัน”