แววตาถังอวิ๋นพลันมืดดำดุจหมึก “เรื่องนี้ห้ามทำให้ชูเฟยตกใจเด็ดขาด!”
“เพคะ บ่าวทราบถึงความสำคัญดี”
ชูเฟยกำลังตั้งครรภ์ เขาจึงไม่กล้าเอ่ยเรื่องนี้ในตำหนักกวนจวี เพราะเกรงจะกระทบกระเทือนครรภ์ของนาง
จึงได้แต่ใช้วิธีนี้
“มีคนรู้เรื่องนี้กี่คน?” นิ้วมือถังอวิ๋นที่วางอยู่บนพนักวางแขนค่อย ๆ กำแน่น
ฐานะของกู้ชิงอิ่งนั้นพิเศษ หากผู้มีเจตนาร้ายล่วงรู้ต้นสายปลายเหตุ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อนาง ยิ่งไปกว่านั้น แม้ธรรมเนียมของต้ายงจะเปิดกว้าง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นยอมรับหญิงสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือนหายตัวไปค้างคืนนอกบ้านตามลำพัง
“อธิการชุยเป็นคนฉลาด เพียงกล่าวกับคนภายนอกว่ามีคนบุกเข้าไปขโมยตำราคลาสสิกสมัยราชวงศ์ก่อนในสำนักศึกษาแห่งฉางซิง ส่วนอาจารย์และศิษย์ในสำนักศึกษาแห่งฉางซิงก็ได้รับคำชี้แจงเพียงว่าคุณหนูรองกู้ป่วย จึงไม่อาจพบผู้ใด ไม่มีใครสงสัยสิ่งใดเพคะ”
สีหน้าถังอวิ๋นไม่เปลี่ยนแปลง จนผู้คนมองไม่ออกว่ากำลังคิดสิ่งใด ทว่าคลื่นยักษ์ที่โหมกระหน่ำอยู่ในดวงตากลับบ่งบอกว่าจิตใจของเขามิได้สงบนิ่ง
กู้ชิงอิ่งเกิดเรื่องก่อนที่เขาจะส่งคนไปหย่งโจวพอดี ยากที่เขาจะไม่สงสัยว่าเป็นฝีมือของสกุลเผย...
หอกที่เห็นยังพอป้องกันได้ แต่ศรลับนั้นยากจะรับมือ
“ถ่ายทอดพระบัญชาของเรา ให้ผู้ว่าการหย่งโจวส่งคนไปช่วยเหลืออย่างลับ ๆ ต้องตามหาตัวนางให้พบ!” แววตาเขาหม่นลึก “แล้วสืบให้กระจ่างด้วยว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังลอบลงมือ เราต้องการให้จับเป็น!”
ชูเฟยกำลังตรากตรำอุ้มครรภ์ ยังมีคนคิดเล่นงานคนตระกูลกู้อีก ช่างมีความผิดอภัยมิได้!