ภายในกระโจมพัก แดงชาดม่วงคลุมเสื้อตัวนอกให้กู้ชิงเจา ก่อนยกชาขิงร้อนมาถวาย “ลมบนยอดเขาแรงยิ่ง พระสนมประทับยืนมาครึ่งค่อนวันแล้ว ดื่มชาร้อนสักหน่อยจะได้ขับไล่ความหนาวเพคะ”
กู้ชิงเจารับถ้วยมา แล้วเอ่ยถามขึ้นตามจังหวะ “ในกระโจมพักหลังอื่นส่งชาขิงไปให้แล้วหรือไม่?”
“ส่งไปแล้วเพคะ” แดงชาดม่วงพยักหน้า “ซ่างกวนซ่างกงใส่ใจเรื่องนี้ตั้งแต่เช้าแล้วเพคะ”
นางพยักหน้า จิบไปเพียงเล็กน้อยจนท้องอุ่นขึ้นก็ไม่ได้ดื่มต่อ
อย่างไรเสีย ยามนี้ฐานะต่างจากเดิม เรื่องที่ต้องดูแลก็มีมากขึ้น “ทางฝูฮุ่ยเป็นอย่างไรบ้าง?”
“พระสนมโปรดวางพระทัย หงเชาไปดูแลองค์หญิงใหญ่ด้วยตนเองเพคะ แต่พระครรภ์ขององค์หญิงใหญ่แข็งแรงดีจริง ๆ ระหว่างทางไม่มีอาการผิดปกติแม้แต่น้อย บัดนี้พิธีเซ่นไหว้เสร็จสิ้นแล้ว ก็เพียงเหนื่อยเล็กน้อยเท่านั้น สีพระพักตร์ยังดูดีกว่าฮูหยินผู้สูงศักดิ์หลายท่านเสียอีกเพคะ” แดงชาดม่วงกล่าว พลางรู้สึกโล่งใจแทนเจ้านายของตนอย่างแท้จริง “ผ่านมาถึงยามนี้แล้ว ขากลับคงยิ่งสบายขึ้นเพคะ”
กู้ชิงเจาจึงคลายกังวลลงเล็กน้อย “ทางนั้นยังต้องดูแลให้รอบคอบ อย่าประมาทเป็นอันขาด”
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกัน นางกำนัลด้านนอกก็เข้ามารายงานว่ามีคนขอเข้าเฝ้า
“ให้เข้ามา”
ม่านกระโจมพักถูกแหวกออก สตรีสองคนที่เส้นผมข้างขมับขาวโพลนเดินเคียงกันเข้ามา
ทันทีที่เห็นกู้ชิงเจา ทั้งสองก็ย่อตัวลงคุกเข่าคารวะ
“บ่าวชิงฝาง คารวะฮองกุ้ยเฟยเพคะ”
“บ่าวเจี่ยวเยว่ คารวะฮองกุ้ยเฟยเพคะ”
กู้ชิงเจามองเห็นใบหน้าของทั้งสองชัดเจนแล้ว ก็รีบเข้าไปประคองด้วยตนเอง
“ท่านป้าทั้งสองรีบลุกขึ้นเถิด”