หลายวันต่อมา เสิ่นเจียวมุ่งมั่นไม่ย่อท้อ เพื่อให้ได้ออกจากวัง นางคัดลอกพระสูตรจนดึกดื่นทุกวัน
นับว่ามีความมานะอยู่ไม่น้อย
ไม่นานก็ถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์
แต่เช้าตรู่ องค์หญิงใหญ่ฝูฮุ่ยก็เข้าวังมาแล้ว ผู้ที่มาพร้อมกันยังมีหลิวฉง พระสวามีของนางด้วย
แต่ก่อนกู้ชิงเจาไม่เคยรับบุรุษอื่นนอกจากถังอวิ๋นกับเหล่าขันที ทว่าบัดนี้มีราชโองการแต่งตั้งนางเป็นฮองกุ้ยเฟย ฐานะย่อมแตกต่างออกไป นับเป็นพระขนิษฐภรรยาครึ่งหนึ่งแล้ว
แม้เป็นบุรุษในราชวงศ์ เมื่อถึงเทศกาลหรือช่วงสิ้นปี ก็ต้องมาเข้าเฝ้าเป็นหมู่คณะ
“ก่อนหน้านี้เมื่อราชโองการลงมา ฝูฮุ่ยก็คิดจะเข้าวังมาเข้าเฝ้าพระนางแล้ว เพียงแต่พระสวามีไม่ยอมให้หม่อมฉันออกจากจวน จึงล่าช้ามาจนถึงวันนี้” องค์หญิงใหญ่แต่เดิมมีรูปร่างบอบบาง ครั้นตั้งครรภ์ก็มีเนื้อมีหนังขึ้นเล็กน้อย ประกอบกับอารมณ์ดีอยู่เสมอ มักยิ้มแย้มอยู่บ่อยครั้ง จึงยิ่งดูเปี่ยมด้วยวาสนา
เมื่อครู่นางนั่งลง พระสวามีก็คอยประคองอย่างระมัดระวัง เกรงว่านางจะรู้สึกไม่สบาย
เห็นได้ว่าแม้ฝูฮุ่ยจะอุ้มครรภ์ใหญ่แล้ว แต่สองสามียังคงรักใคร่หวานชื่น
กู้ชิงเจาเห็นนางมีสีหน้าสดใสเปล่งปลั่งเช่นนี้ ก็อดยินดีแทนนางมิได้ “พระสวามีทำถูกแล้ว ถึงอย่างไรก็ยังมิได้มีพิธีแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ อีกทั้งครรภ์ของเจ้าก็แก่ขึ้นทุกที ยามนี้ไม่สะดวกเคลื่อนไหว ยิ่งควรบำรุงร่างกายให้ดี”
กล่าวถึงตรงนี้ กู้ชิงเจาก็อดกำชับนางมิได้ “เพียงแต่แม้ปกติควรพักผ่อนให้สงบ ก็ไม่ควรนั่งนานเกินไป ยามว่างออกไปเดินเล่นขยับร่างกายบ้าง ย่อมเป็นผลดีต่อเจ้า”
ฝูฮุ่ยฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นใจยิ่ง จึงตอบอย่างว่าง่ายว่า “เพคะ ฝูฮุ่ยทราบแล้ว ในตำราที่พระนางประทานให้ก่อนหน้านี้ก็กล่าวถึงเรื่องเหล่านี้ หมอหลวงในจวนเห็นตำราที่พระนางทรงเขียน ต่างก็กล่าวชมว่าพระนางทรงเปี่ยมด้วยปัญญา”