“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง ทั้งที่เป็นท่าน...”
“เย่ซิน” สตรีสกุลเผยน้ำตาไหลพราก “เปิ่นกงปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลว แม้แต่ครอบครัวของเจ้า เปิ่นกงยังฝากคนให้ช่วยดูแล เหตุใดบัดนี้เจ้าจึงลอบทำเรื่องเช่นนี้ลับหลังข้า?”
ในจุดที่คนอื่นมองไม่เห็น นางจ้องเย่ซินเขม็ง แววตาเปี่ยมด้วยคำข่มขู่
เย่ซินพลันรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง มือเท้าสั่นระริกคล้ายไม่อยู่ในบังคับ
นางเป็นบ่าวที่เกิดในจวนผิงกั๋วกง ทั้งบิดามารดาและน้องชายหญิงต่างทำงานอยู่ในจวนผิงกั๋วกง...
“เย่ซินจะเก่งกาจเพียงใด ก็เป็นแค่นางกำนัล หากกุ้ยเฟยไม่อนุญาต นางจะไปเกี่ยวข้องกับหมอหลวงแห่งแพทย์แห่งยาถวายได้อย่างไร?” ฉีเสียนเฟยนั่งอยู่ที่นั่งประธานฝั่งซ้าย มองกุ้ยเฟยตรงข้ามซึ่งร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้มด้วยสายตาเย็นชา “หลายวันมานี้ พฤติการณ์ของกุ้ยเฟยเป็นที่รู้กันทั่วทั้งวังหลัง นางริษยาเหลียงเฟยก็ใช่ว่าเพิ่งเป็นวันสองวัน”
ฉีเมี้ยวมิได้ลืมว่าหวังเหม่ยเหรินยังนอนอยู่บนเตียง
ที่จริงหวังเหม่ยเหรินเป็นเพียงสนมชั้นกลางคนหนึ่ง จะไปล่วงเกินกุ้ยเฟยได้อย่างไร? เป็นเพราะสตรีสกุลเผยไม่ชอบหน้านาง แต่ก็ลงมือกับนางไม่ได้ จึงหาเรื่องหวังเหม่ยเหรินที่อยู่ข้างกายนาง นี่ทำให้ดูแก่นางชัด ๆ!
นางอดกลั้นมานาน ในที่สุดวันนี้ก็ได้ชำระแค้นเก่าเสียที
“ฝ่าบาท กุ้ยเฟยถือตนว่ามีฐานะเหนือสนมทั้งปวง ละเลยกฎวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังวางอำนาจบาตรใหญ่ถึงเพียงนี้! บัดนี้ยังลงมือกับเหลียงเฟยอีกด้วย หากเหลียงเฟยไม่อยู่แล้ว องค์ชายสามย่อมตกอยู่ในเงื้อมมือกุ้ยเฟย มิเท่ากับสืบทอดเรื่องชิงบุตรหลังสังหารมารดาในราชสำนักหรอกหรือ? หากฝ่าบาทไม่ลงโทษ วังหลังย่อมไม่มีวันสงบสุข!”