“เป็นความผิดของข้าเอง น้องเหลียงเฟยไม่สบาย กลับเป็นข้าที่ทำให้ลำบากใจ” นางสั่งเย่ซินที่อยู่ข้างกาย “ไป ยกชาปลุกสติไปให้เหลียงเฟยถ้วยหนึ่ง”
ภาพความปรองดองระหว่างพระสนมเช่นนี้ นับว่าช่วยยุติเรื่องวุ่นวายเมื่อครู่ลงได้
งานเลี้ยงในวังดำเนินไปตามปกติ ผ่านไปเกือบครึ่งเค่อ จักรพรรดิจิ่งอันกับไทเฮาทั้งสองตำหนักก็เสด็จมาถึงพระตำหนักกานลู่พร้อมกัน
ทุกอย่างดูราวกับกำลังดำเนินไปในทางที่ดี ใครจะรู้ว่าในยามที่ทุกคนถวายคำนับจักรพรรดิและฮองเฮา เหลียงเฟยกลับปวดบิดที่ท้องขึ้นมากะทันหัน ใบหน้าซีดเผือด เพียงชั่วพริบตาก็ล้มลงกับพื้น
“นายหญิง!”
“เจาเอ๋อร์!”
จักรพรรดิจิ่งอันไม่สนสิ่งใดอีก เสด็จไปหากู้ชิงเจาทันที หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าปลายนิ้วของพระองค์สั่นระริก
“ตามหมอหลวงมา!” ไทเฮาสกุลหรงรับสั่งเรียกคนทันที
ชั่วพริบตา ฝูงชนก็แตกตื่นโกลาหล
ถังอวิ๋นช้อนตัวกู้ชิงเจาขึ้นอุ้มพาดแขน แล้วมุ่งไปยังตำหนักข้าง
เผยกุ้ยเฟยชะงักไปชั่วครู่ ก่อนรีบเรียกเย่ซิน “เจ้าไปดูทีว่าเหลียงเฟยเป็นอะไรกันแน่”
หากร่างกายนางไม่แข็งแรงจริง ๆ...
เผยกุ้ยเฟยยกมุมปากขึ้น เช่นนั้นก็ต้องเรียกว่าสวรรค์ช่วยนางแล้ว
หมอหลวงที่ปรนนิบัติอยู่ในตำหนักข้างวันนี้คือหลินจื๋อจ่างจากแพทย์แห่งยาถวาย ถังอวิ๋นอุ้มกู้ชิงเจาเข้าไปด้านในทันที หลินจื๋อจ่างจับชีพจรเพียงครู่เดียวก็ขมวดคิ้วแน่น “อาการของพระสนมดูคล้ายได้รับสิ่งใดเข้าไปโดยไม่รู้ตัว กระหม่อมต้องตรวจหาต้นเหตุให้แน่ชัด จึงจะจ่ายยาได้ตรงกับอาการพ่ะย่ะค่ะ”
ถังอวิ๋นพลันตกพระทัย “อู่อิง ไปตรวจสอบ อาหารทุกอย่างที่เหลียงเฟยเสวยวันนี้ จงนำมาอย่างละส่วน!”
แดงชาดม่วงเอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ “ช่วงนี้นายหญิงร่างกายอ่อนแอ กำลังเสวยยาอยู่ จะเป็นเพราะมีสิ่งใดขัดกันหรือไม่”