นางกัดฟัน ก่อนจะงัดกลอุบายเดิมมาใช้อีกครั้ง “ฝ่าบาท เป็นเพราะองค์หญิงร่างกายอ่อนแอเอง หม่อมฉัน...”
“ไม่ใช่เพคะ” เวยลู่รีบโต้แย้ง “องค์หญิงทรงมีพระวรกายแข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไร เป็นเพราะกุ้ยเฟยริษยาเสียนเฟย เหลียงเฟย และแม้แต่ไป๋ผินเหนียงเหนียงต่างก็มีพระโอรสธิดา ทว่าตนเองมีเพียงองค์หญิงอยู่เคียงข้าง จึงรังเกียจที่องค์หญิงเป็นสตรีอยู่เสมอ ครั้นมีโทสะขึ้นมา ก็ระบายลงที่องค์หญิง องค์หญิงน่าสงสาร ถูกกักขังอยู่ในวังเฟิ่งหัว ขาดแคลนทั้งเสื้อผ้าและอาหาร บ่าวไร้ความสามารถ แม้จะมิได้เห็นใจอดีตนายหญิงที่ประสบชะตากรรมเช่นนี้ แต่ต้าองค์หญิงบริสุทธิ์ไร้ความผิด บ่าวจึงเสี่ยงชีวิตมาเข้าเฝ้าฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงคุ้มครองต้าองค์หญิงด้วยเพคะ!”
“เจ้าพูดโกหก!”
“หุบปาก!” ถังอวิ๋นมองนางอย่างเย็นชา “ก่อนหน้านี้เมื่อเราไปวังเฟิ่งหัวและไต่ถาม เจ้าเอาแต่บอกว่าต้าองค์หญิงประชวร กำลังพักฟื้น เราหลงเชื่อคำพูดเหลวไหลของเจ้า คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีจิตใจโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้!”
เพราะเจียงซื่อและกุ้ยเฟย เขาจึงมิได้สนิทสนมกับต้าองค์หญิงนัก ทว่าอย่างไรนางก็เป็นธิดาของตน เขาจะไม่เจ็บปวดใจได้อย่างไร?
“ถ่ายทอดราชโองการของเรา กุ้ยเฟยสกุลเผย ปฏิบัติต่อองค์หญิงอย่างทารุณ ไร้คุณธรรม ไม่ปรองดองกับฝ่ายใน ทั้งยังเอาแต่ใจและใช้อำนาจตามอำเภอใจ ดูแลผู้ใต้บังคับบัญชาไม่เข้มงวด มีความผิดร้ายแรง นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ลดขั้นเป็นผิน กักบริเวณให้สำนึกตน หากไม่มีราชโองการ ห้ามออกจากตำหนัก”
“ฝ่าบาท!” เผยกุ้ยเฟยตื่นตระหนก นางไม่เข้าใจ ทั้งที่เป็นเพียงเรื่องขององค์หญิง ฝ่าบาทไม่ยอมแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาก็แล้วไป ยังจะลดขั้นและกักบริเวณนางอีก! ความแตกต่างช่างใหญ่หลวงนัก แม้นางจะสุขุมเพียงใด ยามนี้ก็ไม่อาจคำนึงถึงกิริยามารยาทได้อีก เสียงนางแหบพร่าขณะโต้แย้งอย่างสุดกำลัง “ฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้ตั้งใจ หม่อมฉันช่วยพระองค์ดูแลฝ่ายในมาหลายปี ตระกูลเดิมของหม่อมฉันก็เป็นขุนนางผู้มีคุณูปการ ฝ่าบาทจะทรงปฏิบัติต่อหม่อมฉันเช่นนี้มิได้เพคะ!”