“หม่อมฉัน...” เหลียงตี้เผยไม่กล้าพูดต่อ
ท้ายที่สุด เจาซวิ้นเฉินผู้ไม่ค่อยเผยตัวก็เป็นฝ่ายกล่าวคำยินดีก่อน “ขอแสดงความยินดีกับเหลียงหยวนกู้เพคะ”
คนอื่น ๆ ต่างรีบกล่าวคำยินดีตาม
ในสายตาของทุกคน การเลื่อนตำแหน่งของกู้ชิงเจาเป็นเรื่องที่คาดหมายได้อยู่แล้ว เพียงแต่ไม่มีใครคิดว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้
ไม่ว่าทุกคนจะคิดเช่นไร ทว่ายามนี้ต่างก็รู้แจ้งอยู่ข้อหนึ่งว่า กู้ชิงเจาเป็นคนพิเศษในพระทัยขององค์ชายรัชทายาท
เพียงนางไม่ได้ดูแลกิจการในตำหนัก ทั้งยังมิได้ตั้งครรภ์ก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง นับเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน
ยามใกล้พลบค่ำ เมื่อกู้ชิงเจากลับถึงตำหนักเจียนเจีย นางก็ยังคงรู้สึกราวกับกำลังฝัน
นางเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน องค์ชายรัชทายาทก็เสด็จตามมาทันที
ทันทีที่เข้าประตู พระองค์ก็ประทับลงข้างกายกู้ชิงเจาอย่างไม่สำรวม แล้วยกเครื่องดื่มร้อนตรงหน้านางขึ้นจิบอย่างเป็นธรรมชาติ “ข้ามองเจ้าอยู่ข้างหลัง เดิมทีคิดจะเรียกเจ้า แต่เจ้ากลับเหมือนทาน้ำมันไว้ใต้ฝ่าเท้า เดินเร็วเสียจริง”
“หม่อมฉันคิดว่าองค์ชายจะประทับอยู่ที่หอหลูอวี่เพคะ” ใครจะรู้ว่าพระองค์ตามอยู่ข้างหลัง
“จะพูดว่าหม่อมฉันอยู่ทำไม ยามไม่มีคนอื่นก็ทำตัวตามสบายเถิด” ตรัสแล้วก็วางถ้วยชาลง ก่อนอธิบายว่า “ข้าอยู่ที่นั่นมาครึ่งค่อนวันแล้ว จึงอยากมาหาเจ้า”
“องค์ชายไม่กลัวเฉิงฮุยไป๋หึงหวงหรือเพคะ” กู้ชิงเจายิ้มแย้ม พลางรินเครื่องดื่มให้อีกถ้วยหนึ่ง แล้วยกอีกถ้วยมาไว้ตรงหน้าตน “ได้ยินว่าคนตั้งครรภ์ไม่ควรปล่อยให้อารมณ์แปรปรวนเพคะ”
“เจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็ไม่ต้องจัดการงานราชกิจแล้วสิ ขอเพียงมีสตรีตั้งครรภ์ ข้าก็จะอยู่ในตำหนักของนางตลอด ไม่ต้องไปที่ใดอีก”
“เอ่อ...” กู้ชิงเจาเงียบไป
“เหตุใดไม่พูดแล้วเล่า”