“ก็จริง” องค์ชายรัชทายาทพยักหน้า แต่แล้วก็พลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงมองนางอย่างจริงจัง “เช่นนั้นตอนที่เจ้าเข้าหออ๋อง เจ้าก็ไม่เต็มใจใช่หรือไม่?”
คำพูดของกู้ชิงเจาเพิ่งสิ้นลง หัวใจนางก็พลันกระตุกวูบ ดังที่คาดไว้ไม่มีผิด องค์ชายรัชทายาทกำลังมองนางด้วยแววตาลึกล้ำ
“เจ้าไม่ได้มีลูกพี่ลูกน้องที่เป็นเพื่อนแท้ชายหญิงที่ร่วมเติบโตมาด้วยอยู่ข้างนอกเหมือนในนิยายพวกนั้นหรอกกระมัง? พอเข้าหออ๋องมาแล้วก็ยังเฝ้าคิดถึงคนอื่นอยู่ใช่หรือไม่?”
ในดวงตาขององค์ชายรัชทายาทเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ
ความคิดของเขาแล่นเร็วเกินไป กู้ชิงเจานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่กว่าจะเริ่มคิดออก แต่ชั่วขณะนั้นนางก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรตอบอย่างไร
องค์ชายรัชทายาทเห็นนางเงียบไป ก็พลันดึงนางมานั่งเผชิญหน้ากัน แล้วจ้องนางอย่างขุ่นเคือง “ห้ามปิดบังข้า พูดความจริงมา”