รุ่งสางของวันถัดมา
ยามตื่นนอน เห็นกู้ชิงอิ่งนั่งเล่นกับถังเจ๋ออยู่ในลานเรือนแล้ว
พอเห็นนางมา ถังเจ๋อก็วิ่งเข้าหาอย่างตื่นเต้น กอดขานางไว้แล้วเงยหน้าขึ้น กล่าวเสียงใสว่า “เสด็จแม่ เสด็จแม่~ สวัสดีปีใหม่พ่ะย่ะค่ะ”
นางยิ้มพลางลูบศีรษะเขา “สวัสดีปีใหม่”
“สีหน้าของพี่หญิงดีขึ้นทุกวันแล้ว” กู้ชิงอิ่งเดินเข้ามา “หากท่านพ่อท่านแม่กับพี่ชายรู้เข้า คงดีใจยิ่ง”
“พูดถึงพี่ชาย ข้าก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง”
“พี่ชายหรือ...” กู้ชิงอิ่งยิ้ม “คงเหน็ดเหนื่อยกับการเป็นขุนนางจนผิวคล้ำลงไปไม่น้อย แต่เขากลับยินดีนัก เอาแต่บอกว่าบุรุษต้องเป็นเช่นนี้จึงจะดี ถึงกับยังตำหนิตนเองว่าแต่ก่อนผิวขาวเกินไป”
กู้ชิงเจานึกภาพตามแล้วรู้สึกอบอุ่นใจเป็นพิเศษ
อีกไม่กี่วันเท่านั้น พอพ้นช่วงอยู่ไฟ นางก็จะได้พบหน้าท่านพ่อท่านแม่กับพี่ชายแล้ว...
“พระสนม คุณหนูรอง อาหารเช้าพร้อมแล้วเพคะ” หงเชาออกมาต้อนรับ
กู้ชิงเจายิ้มบาง ๆ มือหนึ่งจูงถังเจ๋อน้อย อีกมือจูงน้องสาว “ไปกันเถิด ได้เวลากินอาหารเช้าแล้ว”
เพราะเป็นวันขึ้นปีใหม่ ผู้คนจึงเข้าออกไม่ขาดสาย
กู้ชิงเจาเพิ่งรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ไป๋ผินที่พำนักอยู่ตำหนักข้าง ๆ ก็มาพร้อมถังควาน ไม่นานนัก หลี่เจี๋ยอวี่จากตำหนักอี๋เหอก็มาคารวะปีใหม่เช่นกัน
วันหนึ่งผ่านไปท่ามกลางความครึกครื้น
ระหว่างสนทนากัน เมื่อกล่าวถึงเรื่องราชสำนัก กู้ชิงเจาก็อดเห็นใจถังอวิ๋นไม่ได้ วันขึ้นปีใหม่ทั้งทียังต้องจัดการราชกิจต่อ
แต่พอเสร็จสิ้นพระราชพิธีใหญ่วันขึ้นปีใหม่ ก็คงได้ผ่อนคลายเสียที