“เหตุใดซื่อจื่อจึงมาที่นี่หรือเพคะ?” นางเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ
เขาถามอย่างระมัดระวังอยู่บ้าง “ข้ามาโดยไม่ได้แจ้งให้ทราบก่อน จะรบกวนเจ้าหรือไม่?”
กู้ชิงอิ่งส่ายหน้า “ซื่อจื่อคงรอนานแล้วกระมัง”
เขาคลายคิ้ว “ไม่นาน”
ก็เพียงสองชั่วยามเท่านั้น
นางให้เฉินเซียงไปที่เรือนด้านหน้าก่อน แล้วจึงถามว่า “ซื่อจื่อมาหาข้ามีธุระหรือ?”
“ข้าอยากรู้ว่า ความคิดของเจ้าในยามนี้ยังเหมือนเมื่อวันก่อนหรือไม่”
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว คล้ายมีความรู้สึกประหนึ่งย่างเท้าบนน้ำแข็งบางแฝงอยู่ราง ๆ
กู้ชิงอิ่งชะงักไป ก่อนจะยิ้ม “เหตุใดซื่อจื่อจึงถามเช่นนี้?”
เมื่อเห็นนางยิ้ม หวังโย่วก็หัวเราะเบา ๆ “กลัวว่าเจ้ายังคิดไม่รอบคอบ”
เขารู้ดีว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงสนิทสนมกับนางที่สุด หากกุ้ยเฟยเห็นว่าเขาไม่เหมาะสม...
เช้านี้พอได้ยินว่านางจะเข้าวัง เขาก็นั่งไม่ติดเสียแล้ว
กู้ชิงอิ่งมองท่าทีระมัดระวังของเขาแล้วรู้สึกขบขัน จึงยิ้มกล่าวว่า “ข้าคิดรอบคอบแล้ว เพียงแต่พี่สาวข้าอยากพบเจ้า”
รุ่งเช้าวันถัดมา หวังโย่วตื่นแต่เช้า แต่งกายเรียบร้อย ทว่ากลับถูกพระราชโองการเรียกตัวเข้าวัง
เมื่อเขามาถึงพระตำหนักจื่อเฉิน ฝ่าบาทกับกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงก็รอเขาอยู่แล้ว
แรกเห็นกุ้ยเฟย เขาก็อดตื่นเต้นและระมัดระวังขึ้นมาไม่ได้ ยามคำนับจึงไม่กล้าผิดพลาดแม้แต่น้อย
“กระหม่อมหวังโย่วถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง ขอฝ่าบาททรงพระเกษมสำราญ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทรงพระเกษมสำราญพ่ะย่ะค่ะ”