ค่ำวันนั้น เมื่อราตรีมาเยือน ฝ่าบาทกับกุ้ยเฟยก็เดินทอดน่องอยู่ในอุทยานหลวง
ดวงดาวพร่างพรายเต็มผืนฟ้า แสงเทียนในโคมหลวงส่องประกายระยิบระยับ
“บัดนี้วางใจได้แล้วหรือ?” ถังอวิ๋นกุมมือนาง พลางเอียงหน้าถามด้วยรอยยิ้ม
“เมื่อเห็นซื่อจื่อแห่งกั๋วกงสุยเป็นเช่นนี้ ข้าย่อมยินดี” นับแต่ได้ถามหวังโย่ว อารมณ์ของนางก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “เขาเพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ แต่กลับมีวิสัยทัศน์กว้างไกลยิ่งกว่าขุนนางอาวุโสหลายคนที่อยู่ในราชสำนักมานาน”
กั๋วกงสุยบัญชาการกองทัพทางตะวันตกเฉียงเหนือจากระยะไกล ส่วนหวังโย่วก็สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงในแดนเหนือ นอกเหนือจากกองทหารรักษาพระองค์แล้ว อำนาจทางทหารของต้ายงครึ่งหนึ่งอยู่ในมือของตระกูลหวัง เมื่อเทียบกับสกุลเผยในอดีตแล้ว ยังทรงอิทธิพลยิ่งกว่าเสียอีก
ในยามที่อำนาจล้นฟ้าเช่นนี้ บิดากับบุตรแห่งจวนกั๋วกงสุยกลับรู้จักถอยในยามเหมาะสม คืนอำนาจทางทหารและขอย้ายกลับเมืองหลวงอย่างทันท่วงที เพียงความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ ตระกูลขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ทั่วไปก็ยากจะเทียบได้
กู้ชิงเจาอดทอดถอนใจมิได้ “มิน่าเล่า นับแต่ตระกูลหวังสถาปนาราชวงศ์ต้ายงมาจนถึงบัดนี้ สืบทอดมาหลายร้อยปี ก็ยังคงนั่งตำแหน่งผู้นำตระกูลขุนนางในเมืองหลวงอย่างมั่นคง”
“จวนกั๋วกงสุยสืบเชื้อสายมาจากตระกูลหวังแห่งหลางหยา ในคราวที่ตระกูลขุนนางตั้งตนเป็นใหญ่ทั่วหล้า พวกเขาก็เป็นผู้นำของเหล่าตระกูลขุนนาง จะกล่าวว่าเป็นตระกูลผู้ทรงคุณธรรมสืบเนื่องมาหลายชั่วคนก็ไม่เกินจริง” ขณะกำลังจะก้าวลงบันไดขั้นถัดไป ถังอวิ๋นก็เตือนนางตามสัญชาตญาณ ก่อนกล่าวต่อว่า “คราวที่ปฐมกษัตริย์สถาปนาต้ายง ตระกูลขุนนางกว่าครึ่งใต้หล้าล้วนต่อต้าน บรรพชนสกุลหวังเดินทางไปทั่วเพื่อเกลี้ยกล่อม จนสร้างคุณูปการใหญ่หลวงแก่ต้ายง ปฐมกษัตริย์มีพระราชดำรัสให้สกุลถังซึ่งเป็นพระญาติฝ่ายพระชนนีเคารพสกุลหวัง ทว่าสกุลหวังไม่เคยถือตัวหรือทะนงตนเพราะเหตุนี้ กลับยิ่งจงรักภักดีและนอบน้อมต่อราชสำนัก ตลอดหลายปีมานี้ ตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ในอดีตล่มสลายไปมากมาย มีเพียงสกุลหวังที่ยังตั้งมั่นไม่คลอนแคลน ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ก็ยังคงอยู่”