นางรีบเปลี่ยนจากคล้องแขนเป็นโอบมือทั้งสองกอดแขนขวาของพี่สาวไว้ แล้วเขย่าเบา ๆ พลางเงยหน้าขึ้นยิ้ม “พี่ใหญ่~”
กู้ชิงเจามองนาง แย้มยิ้มบาง ๆ ดวงตาอ่อนโยนเจือแววเอ็นดูจนแทบล้นออกมา “โตป่านนี้แล้ว พอเห็นพี่โกรธก็ยังใช้วิธีนี้อยู่อีกหรือ”
กู้ชิงอิ่งยิ่งกอดแน่นขึ้น “เช่นนั้นพี่ยังโกรธอยู่หรือไม่”
หงจื่อ หงเชา เฉินเซียง และคนอื่น ๆ ที่ตามหลังมาเห็นดังนั้น ต่างแอบยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ
คุณหนูรองดูเย็นชาและไม่ชอบเข้าใกล้ผู้คน ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้เป็นนาย กลับออดอ้อนเสียจนไม่เหมือนหญิงสาววัยสิบห้าปีเลยสักนิด
กู้ชิงเจายกมือซ้ายตบมือทั้งสองของน้องสาวเบา ๆ รอยยิ้มค่อย ๆ จางลง “พี่มิได้โกรธ เพียงกลัวว่าเจ้าจะตัดสินใจเรื่องแต่งงานของตนเองโดยง่าย แล้วภายหน้าจะเสียใจ” นางหยุดฝีเท้า มองน้องสาว “ชิงอิ่ง บอกพี่มาตามตรง ที่เจ้าตกลงหมั้นหมายกับคุณชายตระกูลกั๋วกงสุยรวดเร็วเช่นนี้ เป็นเพราะไทเฮาหรือไม่”
นางรู้ดีว่า คนที่ทำให้น้องสาวเปลี่ยนใจได้ภายในคืนเดียว มีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้น
ในยามนี้ นอกจากนางแล้ว นางก็คิดไม่ออกว่าน้องสาวทำเช่นนี้เพื่อผู้ใด
ชิงอิ่งเฉลียวฉลาด บางทีราชโองการของไทเฮาฉบับนั้นอาจทำให้นางสังเกตเห็นบางอย่างเข้า
กู้ชิงอิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ไม่อยากปิดบังพี่สาว
นางจึงคล้องแขนพี่สาว เดินทอดน่องไปพลางเอ่ยว่า “ข้าไม่อยากปิดบังพี่ใหญ่ นับแต่กลับเมืองหลวงมา ข้าได้พบผู้คนมากมายที่เดิมทีไม่ควรได้พบ และข้าก็รู้ว่า หากไม่มีพี่คอยจัดการอยู่เบื้องหลัง คนที่ข้าพบคงไม่เพียงใช้วิธีละมุนละม่อมเท่านี้ ข้ายังไม่ทันเข้าพิธีปักปิ่นก็เป็นเช่นนี้แล้ว หากผ่านพิธีปักปิ่นไป เกรงว่าพี่กับท่านพ่อท่านแม่และพี่ชายจะยิ่งต้องกังวลเพราะเรื่องนี้ ข้าต้องกลับหย่งโจว ทว่าไม่อยากทิ้งปัญหาไว้ให้พี่สะสางหลังจากข้าจากไป”