เจี๋ยอวี่สกุลหวังหดคอ สีหน้าคล้ายอยากน้อยใจและขุ่นเคือง แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมา “พระสนมเอก...”
“พระสนมเอกอะไร” ฉีเมี้ยวได้ยินนางเรียกก็พลันขุ่นเคือง “ตัวเจ้าไร้ความสามารถเอง ยังคิดหวังให้ผู้อื่นมาช่วยอีกหรือ?”
เจี๋ยอวี่สกุลหวังยังคิดจะแก้ต่าง “มิใช่ว่าหม่อมฉันไร้ความสามารถ เพียงแต่พระสนมเอกกู้...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ฉีเมี้ยวก็ตบโต๊ะลุกพรวด “เจ้ายังกล้าเอ่ยถึงพระสนมเอกกู้อีกหรือ? หา?!” นางเน้นเสียงหนัก จ้องเจี๋ยอวี่สกุลหวังอย่างเดือดดาล “ลองดูสิว่าคนที่อยู่ข้างกู้ชิงเจาเป็นใครบ้าง แค่เจี๋ยอวี่หลี่คนเดียวก็ทำให้พวกเจ้ารับมือไม่ไหวแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงไป๋ผิน แม้แต่นางกำนัลข้างกายก็ยังซื่อสัตย์จริงใจ แล้วเจ้าล่ะ หวังชู?”
“ยามที่ฝ่าบาททรงสงสัยว่าข้าลอบทำร้ายองค์ชายสี่ เจ้ามัวทำอะไรอยู่?” ภาพเหตุการณ์ในวิหารกวั่งจี้ยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ ทำให้นางไม่อาจลืมเลือน “หากเสิ่นเจียวมิได้เอ่ยปากก่อน เกรงว่าเจ้าคงหวังให้ข้าถูกลดตำแหน่งกระมัง!”
เมื่อเผชิญหน้ากับฉีกุ้ยเฟยในยามนี้ เจี๋ยอวี่สกุลหวังก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ นางก้มหน้า ดวงตาซ่อนความรู้สึกผิดเอาไว้
“แม้แต่กู้ชิงเจาในอดีต ยังไม่เคยทรยศหักหลังเช่นเจ้า บัดนี้ข้ายังไว้หน้าเจ้าอยู่ หากเจ้ายังกล้ามาก่อกวนข้าอีก—” ฉีเมี้ยวยืนอยู่บนขั้นบันไดที่สูงกว่าเล็กน้อย เหลือบมองนางพลางแค่นเสียงเย็น “ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นกับตาว่า เมื่อมีสกุลฉีและสกุลหรงคอยหนุนหลัง ข้ามีอำนาจเพียงใด”
เมื่อเอ่ยถึงชาติตระกูล ฉีกุ้ยเฟยแทบจะยโสเหนือผู้คนทั้งวังหลัง
เจี๋ยอวี่สกุลหวังไหนเลยจะกล้าคิดเรื่องอื่น นางรีบกล่าวขออภัยแล้วหนีออกไปประหนึ่งหลบหนี