องค์หญิงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องแยกไปประทับห่างจากพระมารดา ทว่าในบรรดาองค์ชายหลายพระองค์ยามนี้ มีเพียงองค์ชายใหญ่กับองค์ชายรองที่ถึงวัยแล้ว กำลังรอให้พ้นวันคล้ายวันสวรรคตของไทเฮา จึงจะย้ายไปประทับแยกตำหนักที่วิหารกวั่งจี้ ครั้นเติบใหญ่ขึ้นอีกและได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋อง ก็จะออกจากวังไปสร้างจวนของตนเองได้
แต่ด้วยพระชนมายุของถังเจ๋อในยามนี้ อย่าว่าแต่ออกจากวังไปสร้างจวนเลย แม้แต่ไปประทับที่วิหารกวั่งจี้ก็ยังไม่ถึงวัย
ถังอวิ๋นเห็นนางมีปฏิกิริยารุนแรงทุกครั้งที่เอ่ยถึงพระโอรส จึงอดบ่นพึมพำไม่ได้ว่า “แต่ก่อนองค์ชายทั้งหลายอายุหกชันษาก็ไปประทับที่วิหารกวั่งจี้แล้ว”
เมื่อแรกสถาปนาราชวงศ์ต้ายง ได้สืบทอดธรรมเนียมเก่าให้องค์ชายแยกไปประทับห่างจากพระมารดาเมื่อมีพระชนมายุครบหกชันษา ทว่าในรัชสมัยจักรพรรดิองค์ที่เจ็ด กลับมีองค์ชายสามสี่พระองค์ที่เพิ่งย้ายไปวิหารกวั่งจี้ได้ไม่นานทยอยสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังเยาว์ แม้ปีนั้นจะได้รับผลกระทบจากโรคระบาด แต่ก็ทำให้จักรพรรดิและฮองเฮาในเวลานั้นร้อนพระทัยยิ่งนัก
ภายหลังจึงมีกฎให้องค์ชายย้ายไปประทับที่วิหารกวั่งจี้เมื่อมีพระชนมายุครบแปดชันษา
ทว่าตลอดหลายปีมานี้ องค์ชายในแต่ละรัชกาลต่างได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋องตั้งแต่ยังเยาว์ จึงออกจากวังไปก่อนอายุแปดชันษา วิหารกวั่งจี้จึงแทบไม่มีผู้ใดประทับอยู่
ก่อนหน้านี้ ตอนที่เสียนเฟยรับองค์ชายสี่ออกจากวิหารกวั่งจี้ ถังอวิ๋นกับกู้ชิงเจาต่างคิดว่าพี่น้องเหล่านั้นหาได้ยากที่จะมีความสัมพันธ์ดีต่อกัน หากออกจากวังไปตั้งจวนเสียแต่เนิ่น ๆ เกรงว่าจะห่างเหินกันเร็วยิ่ง จึงคิดปรับปรุงวิหารกวั่งจี้เสียใหม่ เพื่อให้องค์ชายหลายพระองค์ทยอยเข้าไปประทับ