“น้องหญิงกู้!”
ยังไม่ทันเห็นตัวก็ได้ยินเสียงก่อน คำกล่าวนี้ช่างเหมาะกับฉีกุ้ยเฟยยิ่งนัก
นางก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าโศกเศร้า หยาดน้ำตาคลออยู่ตรงหางตา ครั้นเห็นกู้ชิงเจานอนอยู่บนเตียงหลังม่านโปร่ง น้ำตาก็พลันไหลรินออกมา “น้องหญิงกู้เป็นอะไรไปหรือ?”
นางเอียงหน้าเล็กน้อย หมายจะถามนางกำนัลที่อยู่ข้างกาย ทว่าคล้ายเพิ่งสังเกตเห็นถังอวิ๋น จึงรีบก้มกายลงอย่างตื่นตระหนก พร้อมพาเสิ่นเจียวคำนับตาม “หม่อมฉันไม่ทราบว่าฝ่าบาทประทับอยู่ที่นี่ ขอฝ่าบาทโปรดอภัย”
ถังอวิ๋นนั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าหนักอึ้งอย่างยิ่ง เส้นเลือดแดงในดวงตายังไม่จางหาย เขามองทั้งสองคนแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวเรียบ ๆ “ลุกขึ้นเถิด ดึกดื่นป่านนี้ เหตุใดพวกเจ้าจึงยังมาอีก”
ฉีเมี้ยวปล่อยให้ตงเซี่ยประคองลุกขึ้น พลางเช็ดน้ำตาเอ่ยว่า “พอได้ยินว่าฮองกุ้ยเฟยประชวรหนัก หม่อมฉันก็ไม่อาจวางใจได้” นางหลุบคิ้ว สีหน้าฉายแววละอาย “หม่อมฉันรู้ดีว่าช่วงหลายปีมานี้ระหว่างหม่อมฉันกับฮองกุ้ยเฟยมีความบาดหมางกันอยู่บ้าง แต่ครั้นแรกเมื่อเข้าจวนอ๋อง หม่อมฉันกับฮองกุ้ยเฟยก็เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน บัดนี้น้องหญิงได้เป็นฮองกุ้ยเฟยแล้ว ในใจหม่อมฉันทั้งเคารพและสนิทสนม ยามนี้น้องหญิงประชวร หม่อมฉันจึงกระสับกระส่ายจนมิอาจข่มตาหลับ”
ความหมายในถ้อยคำนั้นมีเค้าว่าอยากคืนดีกับกู้ชิงเจา เพราะนางได้เลื่อนตำแหน่ง
ถังอวิ๋นพยักหน้าเมื่อได้ยิน “เจ้ามีน้ำใจเช่นนี้ต่อฮองกุ้ยเฟย เรารู้สึกยินดีอย่างยิ่ง พวกเจ้าคนหนึ่งเป็นฮองกุ้ยเฟย อีกคนเป็นกุ้ยเฟย หากอยู่ร่วมกันอย่างปรองดองได้เช่นนี้ ก็นับเป็นวาสนาของเรา”