กู้ชิงเจาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเด็ดขาด “น้าหญิง วันมะรืนจงส่งข่าวให้เสิ่นเจียวอย่างลับ ๆ บอกให้นางเข้าใจว่าข้าล้มป่วยกะทันหัน”
“ล้มป่วยหรือเจ้าคะ?” เสิ่นหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายจะเข้าใจความคิดของนางแล้ว จึงถามเพียงว่า “อาการประชวรของนายหญิงควรเป็นเช่นไร ต้องทำให้หนักหนาสาหัสหรือไม่เจ้าคะ?”
กู้ชิงเจาส่ายหน้า แล้วกล่าวกับนางว่า “ไม่ต้องหนักหนา อย่างน้อยในสามวันข้างหน้าก็พบผู้ใดไม่ได้”
เสิ่นหลินเข้าใจแล้ว จึงยอบกายลง “เจ้าค่ะ บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”
วันที่สิบสาม ยามค่ำ ฟางฉีซึ่งเฝ้าสังเกตการณ์อยู่นอกตำหนักเสียนฟางก็เห็นชุ่นซินมีสีหน้าร้อนใจเดินเข้าไปด้านใน
ชุ่นซินเป็นคนสนิทของเสิ่นเจียว ทั้งยังรู้แผนการของนายหญิงตนเป็นอย่างดี พอได้รับข่าวก็รีบกลับตำหนักทันที
“นายหญิง ฮองกุ้ยเฟยประชวรเพคะ”
“อะไรนะ?” เสิ่นเจียวเงยหน้าพรวด สีหน้าตื่นตระหนกและหวั่นใจเล็กน้อยเมื่อมองนางกำนัล มือที่ถือหนังสืออยู่กำแน่น “เหตุใดถึงมาประชวรเอาตอนนี้? ประชวรด้วยโรคใด?”
“ได้ยินว่าเป็นเพียงไข้หวัด แต่ยามนี้ก็ออกจากตำหนักได้ไม่สะดวก ต้องพักฟื้นอยู่หลายวันเพคะ” ชุ่นซินร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง “แต่ไหนแต่ไรก็มีสนมที่เข้ารับการแต่งตั้งทั้งที่ยังป่วยอยู่ ทว่าบ่าวเกรงว่าด้วยความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีต่อฮองกุ้ยเฟย จะทรงเลื่อนวันมงคลแต่งตั้งออกไปเพคะ”
นี่ก็เป็นสิ่งที่เสิ่นเจียวกังวลที่สุดเช่นกัน
“เอาเสื้อกันหนาวมาให้ข้า เร็วเข้า! ข้าจะไปตำหนักฟงลวน”
ตำหนักฟงลวนกับตำหนักเสียนฟางอยู่ห่างกันไม่น้อย ยามนี้เสิ่นเจียวมีเพียงตำแหน่งเหม่ยเหริน ไม่มีเกี้ยวให้นั่ง นางจึงได้แต่กัดฟันทนความเจ็บ แล้วเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังตำหนักฉีกุ้ยเฟย