“ข้าก็ว่าแล้ว” ฉีเมี้ยวก้มหน้าหัวเราะ “ทั้งที่ยังป่วยอยู่ก็ยังต้องเข้ารับการแต่งตั้ง นางไม่กลัวล้มลงกลางพิธีแต่งตั้งหรือไร”
“หากแค่ล้มกลางพิธีแต่งตั้ง ก็นับว่าถูกเกินไป” เสิ่นเจียวเดินตามเกี้ยวอุ่นไปช้า ๆ ดวงตามองไปยังราตรีมืดมิดเบื้องหน้า ซึ่งแสงโคมหลวงส่องไปไม่ถึง “แต่เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน หากชักช้าอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝัน แผนการที่วางมานานของพวกเรา จะปล่อยให้สูญเปล่าไม่ได้ ข้าจะทำให้นางขึ้นไปอย่างไร ก็จะทำให้นางตกลงมาเช่นนั้น”
ตำหนักกวนจวี
แดงชาดม่วงเลิกม่านแพรเข้ามา กู้ชิงเจาลุกขึ้นนั่ง มองถังอวิ๋น “ฝ่าบาททรงมองเห็นอะไรหรือไม่”
ถังอวิ๋นกลับมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นจากเมื่อครู่ “ฉีเมี้ยวกับสตรีสกุลเสิ่น ดูจะหวังให้พิธีแต่งตั้งของเจ้าเป็นไปตามกำหนดเป็นพิเศษ”
จากที่ถังอวิ๋นรู้จักนิสัยของฉีเมี้ยว แม้ยามนี้นางจะวางอคติต่อกู้ชิงเจาลงแล้ว แต่คนที่หยิ่งทะนงเป็นนิสัยเช่นนาง จะยอมรีบร้อนมาหาทันทีเพียงได้ยินว่ากู้ชิงเจาป่วยได้อย่างไร
หากไม่ใช่นิสัยเปลี่ยนไปจริง ๆ ก็ต้องอยากมาดูอาการป่วยของฮองกุ้ยเฟยอย่างร้อนใจ
ถังอวิ๋นผ่านมาจนถึงวันนี้ ย่อมรู้ดีที่สุดว่า “แม่น้ำเปลี่ยนทางได้ แต่นิสัยคนเปลี่ยนยาก” หมายถึงสิ่งใด
คืนนั้นเอง ถังอวิ๋นมีรับสั่งลับออกไปหลายฉบับ
ข่าวฮองกุ้ยเฟยเป็นหวัดแพร่ไปทั่วทั้งวังหลวงและนอกวังในเวลาเพียงครึ่งวัน
เรื่องที่กู้ชิงเจาจะเข้ารับการแต่งตั้งทั้งที่ “ป่วยอยู่” นั้น แต่ละคนต่างมีข้อสรุปของตนเอง
บางคนแอบเยาะเย้ยว่าฮองกุ้ยเฟยกระหายอำนาจ ขณะที่บางคนเห็นว่าการกระทำของฮองกุ้ยเฟยเหมาะสมแล้ว
ถึงอย่างไรพระราชโองการก็มีออกมาแล้ว หากฮองกุ้ยเฟยไม่ไปร่วมพิธีแต่งตั้งเพราะป่วย ก็ดูราวกับพระบัญชาไร้ความสำคัญ