ถังอวิ๋นโบกมือ เขาไม่ได้คิดจะเอาความ เพียงกล่าวไปเช่นนั้นเท่านั้น
เซี่ยผู้นี้กลับหวาดหวั่นเสียแล้ว
“ก็เพียงอยากชมบุปผา ไฉนต้องขออภัยด้วยเล่า” กู้ชิงเจาเอ่ยยิ้ม ๆ “อีกทั้งยามนี้บุปผาตามฤดูกาลในหนานหยวนก็กำลังบาน ไปที่นั่นก็ได้เช่นกัน”
ถังอวิ๋นพยักหน้า “ดี ไปหนานหยวนกัน”
กล่าวจบ ท่ามกลางสายตาของผู้คน ถังอวิ๋นกุมมือกู้ชิงเจาอย่างคุ้นเคย ก่อนเดินจากไปอย่างเอื่อยเฉื่อย
เสียนเฟยกับคนอื่น ๆ รีบย่อตัวลง “หม่อมฉัน (หม่อมฉัน) ขอส่งเสด็จฝ่าบาท ขอส่งเสด็จพระสนมเอกเพคะ”
เมื่อเห็นทั้งสองเดินลับไปแล้ว พวกนางจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น ทว่าสีหน้าแต่ละคนต่างกันไป
เสียนเฟยกับเฉินไฉเหรินยังคงสงบนิ่ง ทว่าเซี่ยเจี๋ยอวี่และต้วนเป่าหลินกลับได้รับแรงกระทบใจไม่น้อย
“ฝ่าบาททรงโปรดปรานพระสนมเอกอย่างแท้จริง”
เซี่ยเจี๋ยอวี่เอ่ยเสียงอ่อย คล้ายยังตั้งสติไม่กลับ
“เซี่ยเจี๋ยอวี่เพิ่งตกใจเพียงเท่านี้ วันหน้าเกรงว่ายังมีเรื่องให้เปิดหูเปิดตาอีกมาก” เฉินไฉเหรินประคองเสียนเฟย พลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน “เมื่อก่อนครั้งอยู่ตำหนักตะวันออกก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้ คราวกบฏราชสำนัก ฉีกุ้ยเฟยกับสตรีสกุลเผยในฐานะเหลียงตี้มีเกียรติสูงส่งเพียงใด แต่ฝ่าบาทกลับข้ามเหลียงตี้ทั้งสอง มอบป้ายคำสั่งตำหนักตะวันออกซึ่งใช้ระดมองครักษ์ทั้งตำหนักให้แก่กุ้ยเฟยกู้ ซึ่งครั้งนั้นยังเป็นเพียงเฉิงฮุย”
ต้วนเป่าหลินมีชาติตระกูลไม่โดดเด่น จึงไม่รู้เรื่องลับเหล่านี้นัก ได้ฟังแล้วอดตกใจไม่ได้ “ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยได้ยินเรื่องนี้ แต่คิดว่าเป็นเพียงข่าวลือที่แต่งขึ้นเพื่อยกยอกุ้ยเฟยกู้เสียอีก”