“ยังมิได้ขอบพระทัยกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงที่คอยดูแลช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังเลยเพคะ”
นางให้นางกำนัลประคอง ก่อนยอบกายลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ
เฟยจื่อช่วยประคองนางไว้
“ที่จริงข้ามิได้ช่วยอะไรเจ้าเลย” กู้ชิงเจารู้แก่ใจ จึงไม่อยากรับคำขอบคุณของนางโดยเปล่าประโยชน์
อู๋ไฉเหรินกลับกล่าวว่า “คนอย่างหม่อมฉันจะใช้ชีวิตอยู่ในวังได้ไม่ง่ายเลยเพคะ ถึงพวกนางจะดูแคลนหม่อมฉันเพียงใด แต่ส่วนแบ่งที่ควรได้รับก็ไม่เคยถูกตัดทอนไปแม้แต่น้อย สำหรับหม่อมฉัน นี่ก็เป็นพระคุณอันใหญ่หลวงแล้วเพคะ”
ถ้อยคำเหล่านี้เดิมควรเป็นคำตัดพ้อและเคียดแค้น ทว่าพอออกจากปากนางกลับราบเรียบไร้อารมณ์ ทั้งไร้ความเกลียดชังและความขุ่นเคือง ราวกับเพียงต้องการเล่าความจริงให้กู้ชิงเจาฟังเท่านั้น
กู้ชิงเจาเงียบงันเป็นครั้งแรก
ดวงตะวันเคลื่อนคล้อย แสงที่เคยส่องบังนางเลือนหายไปท่ามกลางกิ่งใบไม้ สายตาจึงกลับมาแจ่มชัด
อู๋ไฉเหรินมองนางอยู่นานอย่างจริงจัง สุดท้ายก็ไม่ให้นางกำนัลประคอง เพียงก้มคำนับลง
แต่ผู้ที่นางคำนับมิใช่ถังอวิ๋น หากเป็นกู้ชิงเจา
“หม่อมฉัน อู๋ซื่อ ซาบซึ้งในพระคุณที่ฮองเฮาเหนียงเหนียงทรงดูแลมาหลายปี ขอให้เหนียงเหนียงมีความสุขและปลอดภัยตลอดชีวิต อายุยืนยาวเป็นสิริมงคลเพคะ”
ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของกู้ชิงเจา นางค่อย ๆ ลุกขึ้น ก่อนเผยรอยยิ้มสุดท้ายให้กู้ชิงเจา “หม่อมฉันมีวาสนาบางเบา เกรงว่าภายหน้าคงมิอาจคำนับเหนียงเหนียงอย่างเต็มพิธีได้ จึงขอคำนับเสียแต่เนิ่น ๆ เพคะ”
กล่าวจบ นางก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงยอบกายเล็กน้อยแล้วเอ่ยลา
นับตั้งแต่ถังอวิ๋นถามว่านางเป็นใคร นางก็ไม่เคยมองถังอวิ๋นอีกเลย
ยามจากไป นางก็ไม่ได้อาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย