กู้ชิงเจาได้ยินดังนั้นก็วางตะเกียบลงทันที ตั้งใจจะเดินไปส่งเขา
ถังอวิ๋นห้ามไว้ 「เขาอายุหกขวบแล้ว ยังต้องให้คนไปส่งอีกหรือ ตานชิงกับไช่จิ้วก็อยู่เป็นเพื่อน」
ถังเจ๋อชอบให้เสด็จแม่พูดคุยและไปส่งตนเข้าเรียนก็จริง แต่เสด็จพ่อกล่าวถูกต้องแล้ว เขาหันกลับมา 「เสด็จแม่ ไม่ต้องไปส่งข้าหรอก ข้าไปเองได้」
「ไม่เป็นไร ข้าไปส่งเจ้าถึงหน้าประตูก็พอ」กู้ชิงเจาเอ่ยเสียงอ่อนโยน
ถังเจ๋อจึงไม่คิดปฏิเสธอีก พยักหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เสด็จแม่ 「ดีพ่ะย่ะค่ะ」
「ดีอะไรกัน เสด็จแม่เจ้าไม่ไปส่ง」ถังอวิ๋นลุกขึ้นจับมือกู้ชิงเจา 「เสด็จแม่ยังกินอาหารเช้าไม่เสร็จ เจ้าไปก่อนเถิด」
อู่อิงเกลี้ยกล่อมถังเจ๋อจนเดินจากไป
กู้ชิงเจาส่งเสียงฮึเบา ๆ แล้วนั่งลง 「กินอะไรอีก ไม่อยากกินแล้ว」
「เจ้าเพิ่งกินไปนิดเดียวเอง」ถังอวิ๋นโน้มตัวลงมาให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับนาง ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนลง 「เป็นเราที่ไม่ดี เราผิดไปแล้ว หายโกรธได้หรือไม่ กินอีกสักหน่อยเถิด ร่างกายเจ้าก็อ่อนแออยู่แล้ว หากไม่กินข้าวอีก ย่อมยิ่งไม่สบาย」
「กินไม่ลง」นางท้อใจ 「กินไม่ลงจริง ๆ」
「เช่นนั้นค่อยกินอีกสักครู่」เขาอ่อนโยนอย่างที่สุดขณะเอื้อมมือมาจูงนาง 「ออกไปเดินเล่นข้างนอกกันดีหรือไม่ ช่วยย่อยอาหาร」
เขาทำถึงเพียงนี้แล้ว กู้ชิงเจาก็ไม่อาจเอาแต่ทำหน้าบึ้งใส่เขาได้
ทั้งสองเดินออกไปด้วยกัน มิได้นั่งเกี้ยว เพียงเดินเอื่อย ๆ ไปตามทาง
ด้านหลังมีขบวนเครื่องเกียรติยศยาวเหยียดตามมา
「เมื่อครู่เจ้าก็ไม่กินเกี๊ยวกุ้งนั่น」เขาเบ้ปาก ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเป็นที่สุด 「เจ้ายังเรียกเจ๋อร์ให้กินผัก แต่กลับไม่คีบกับข้าวให้เรา」