กู้ชิงเจากลิ้งเบาะนุ่มสองใบบนตั่งนอนไปมา รู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง
แดงชาดม่วงตาไว “นายหญิงทรงรู้สึกเบื่อหรือเพคะ? ให้ฟางฉีกับชุนจวี่และหรานจวี่มาแสดงอะไรให้ชมดีหรือไม่เพคะ?”
กู้ชิงเจาโบกมือ “ข้านั่งสงบ ๆ สักครู่ดีกว่า”
สิ้นเสียง ไช่จิ้วก็เข้ามารายงานจากด้านนอก “นายหญิง หลี่เหม่ยเหรินมาแล้วขอรับ”
หลี่เหม่ยเหรินหรือ?
“ช่างเป็นแขกหายาก เชิญหลี่เหม่ยเหรินเข้ามา”
ครู่ต่อมา หลี่เหม่ยเหรินในชุดกระโปรงหรูฉวินผ้าโปร่งสีเหลืองอ่อนก็ก้าวเข้าตำหนักกวนจวีอย่างแผ่วเบา
“พระวรกายของพี่หญิงเหลียงเฟยดีขึ้นบ้างหรือยังเพคะ?” นางเดินเข้ามาช้า ๆ พร้อมรอยยิ้ม ก่อนยอบกายคำนับ “ไทเฮาทรงทราบว่าเหลียงเฟยประชวร ก็ทรงร้อนพระทัยยิ่งนัก จึงรับสั่งให้หม่อมฉันมาเยี่ยมเพคะ”
“ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงห่วงใย เป็นเพียงอาการเจ็บป่วยเล็กน้อย มิได้ร้ายแรง เชิญนั่งเถิด” กู้ชิงเจายิ้มพลางสั่งแดงชาดม่วง “ยกชาให้หลี่เหม่ยเหริน”
บริเวณของกู้ชิงเจาอยู่ใต้ร่มไม้หนาทึบ ตรงหน้าตั่งนอนมีโต๊ะสี่เหลี่ยมที่ก่อด้วยหินอ่อน ด้านข้างยังวางม้านั่งหินไว้อีกสามสี่ตัว
หงเชาไวมือปูเบาะนุ่มลงบนม้านั่งหินตัวหนึ่ง “หลี่เหม่ยเหรินเชิญนั่งเพคะ”
หลี่เหม่ยเหรินพยักหน้าให้นางเล็กน้อย ก่อนนั่งลง
เพียงชั่วครู่ นางกำนัลน้อยก็ยกชามาให้แล้ว
หลี่เหม่ยเหรินยกถ้วยชาด้วยมือเรียวงาม อดทอดถอนใจมิได้ “เห็นพี่หญิงสุขสำราญเช่นนี้ ท่ามกลางวันแดดจัด ได้นั่งหลบร้อนใต้ร่มไม้ ช่างเป็นเรื่องรื่นรมย์ยิ่งนัก”
“ยามว่างเว้นจากธุระ ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็ล้วนสบายใจ”
“หากเทียบกันแล้ว คนผู้นั้นที่ตำหนักเฟิ่งหัวคงเป็นทุกข์ยิ่ง” หลี่เหม่ยเหรินยกมุมปาก ดวงตาเรียวช้อนมองกู้ชิงเจา
กู้ชิงเจาเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบ
“บัดนี้ตำหนักเฟิ่งหัวถูกปิดแล้ว บารมีของกุ้ยเฟยในวันวานก็เสื่อมสิ้น เรื่องนี้ทำให้คนทั้งวังหลังต้องเหลียวมองจริง ๆ” หลี่เหม่ยเหรินวางถ้วยชาลงอย่างเชื่องช้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงยากหยั่งถึง “แม้จะเป็นเพราะสกุลเผยก่อกรรมทำเข็ญเอง ทว่าคนทั้งวังหลังมีบทบาทอย่างไรในเรื่องนี้... แล้วพี่หญิงเหลียงเฟยมีส่วนเกี่ยวข้องอันใดบ้าง น้องอดสงสัยมิได้จริง ๆ”