“โกรธแล้วหรือ?” นางขยับเข้ามาใกล้
เขาหันหน้าหนี “เปล่า”
แม้แต่คำพูดยังไม่สนิทสนมเช่นเดิม เห็นได้ชัดว่าโกรธจริง ๆ
นางดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ แล้วเอ่ยออดอ้อนอย่างไม่สนใจศักดิ์ศรี “ครั้งนี้ข้าเพียงคิดขึ้นมาได้กะทันหัน หากมีคราวหน้า ข้าจะไม่ปิดบังฝ่าบาทอีก ฝ่าบาทอย่ากริ้วเลย”
“ยังจะมีคราวหน้าอีกหรือ?” เขาเบิกตาจ้อง
นางรีบส่ายหน้า รับปาก “ไม่มีคราวหน้าแล้ว”
สีหน้าของเขาคลายลงเล็กน้อย ก่อนยื่นมือมากุมมือนุ่มของนางไว้แน่น “เจาเอ๋อร์ เจ้าอยากทำสิ่งใดก็ได้ทั้งนั้น แต่มีข้อหนึ่ง—ห้ามใช้ความปลอดภัยของตนเองเป็นเดิมพัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ห้ามทั้งสิ้น”
ขนตาของกู้ชิงเจาสั่นไหวเล็กน้อย “ข้าเพียงคิดว่าวิธีนี้เห็นผลเร็วที่สุด ทั้งยังสะดวกที่สุด”
“เจาเอ๋อร์ คนเราใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ มีเรื่องที่คาดเดาไม่ได้มากมาย ไม่ว่าเรื่องใดจะใหญ่หรือเล็ก ต่อให้วางแผนรอบคอบเพียงใดก็ยังอาจมีข้อผิดพลาดได้” เขากล่าวอย่างจริงจัง น้ำเสียงเคร่งขรึม ทุกถ้อยคำหนักแน่น “ดูแลตนเองให้ดี สำคัญกว่าสิ่งใดทั้งสิ้น”
แต่สกุลเผยยื่นมือเข้าไปถึงสำนักแพทย์แห่งยาถวายแล้ว ยามนี้ลงมือกับนาง ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะเสียสติถึงขั้นทำร้ายถังเจ๋อตัวน้อยหรือไม่…
นางรอไม่ไหวแล้ว
ทั้งสองเงียบงันไปครู่หนึ่ง ก่อนนางจะเอ่ยเสียงเบา “ขอเพียงไม่เกี่ยวข้องกับเจ๋อเอ๋อร์…”
นางคิดว่าตนเป็นคนใจเย็นและอดทนได้ แต่หากผู้เป็นที่รักถูกแตะต้อง ไม่ว่าจะเป็นวิธีใด ขอเพียงใช้การได้ นางก็จะลงมือ
“ได้” แววตาเขามั่นคง “แต่เจ้าต้องรับปากข้า ต่อไปหากเกิดเรื่องเช่นนี้อีก ต้องบอกข้า”