หลี่เหม่ยเหรินจากไปในยามบ่าย
แดงชาดม่วงส่งนางออกไปแล้วกลับมา สีหน้าซับซ้อนเล็กน้อยก่อนเอ่ยถามว่า “นายหญิง คำพูดของหลี่เหม่ยเหรินมีเหตุผลอยู่จริง เพียงแต่นางมาประจบเอาใจโดยไร้สาเหตุ ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์ใด หรือเป็นเพราะสกุลหลี่...”
“หากชายาองค์รัชทายาทได้รับการสถาปนาเป็นฮองเฮาหลังสิ้นพระชนม์ สกุลหลี่ก็ยิ่งมีเกียรติสูงส่งยากจะประมาณ” กู้ชิงเจาจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้น “อย่างไรนางก็เป็นสตรีสกุลหลี่ ย่อมอาศัยกระแสลมหนุนนี้ก้าวหน้าไปอีกขั้น”
“แล้วคำพูดเหล่านั้นที่นางกล่าวก่อนหน้านี้...” แดงชาดม่วงมีสีหน้ากังวล “หรือว่านางรู้เรื่องบางอย่างจริง ๆ?”
“ต่อให้นางรู้แล้วจะเป็นไรไป?” นางกล้าทำ ก็ไม่กลัวคนรู้ หากคิดจะใช้เรื่องนี้เป็นจุดอ่อนมาควบคุมนาง เช่นนั้นคงน่าขันยิ่งนัก “แต่หลี่เหม่ยเหรินมิใช่คนโง่ นางเพียงส่งสัญญาณเป็นนัยถึงข้อคาดเดาของตน ไม่กล้าเอ่ยให้ชัดเจนจริง ๆ”
เสิ่นหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เข้ามาประคองนาง “คนในเรือนสองของสกุลหลี่ล้วนเฉลียวฉลาดทั้งสิ้น ยามนี้สกุลเผยถูกลดตำแหน่ง คนในวังต่างมัวแต่ตกตะลึง นับว่านางคิดถึงเรื่องนี้ได้”
กู้ชิงเจาก้าวช้า ๆ เข้าไปในท้องพระโรง “ฝ่าบาทประทานตำแหน่งให้นางไว้ต่ำ อีกทั้งนางยังเป็นคนสกุลหลี่ หากคิดจะก้าวหน้าไปอีกขั้น ไม่พึ่งไทเฮาก็ต้องพึ่งชายาองค์รัชทายาทในอดีต นางเข้าวังมาเกือบสองปีแล้ว หากยังคิดเรื่องเพียงเท่านี้ไม่ออก ก็ได้แต่ติดอยู่ในตำแหน่งเหม่ยเหรินตลอดไป”
เสิ่นหลินพยักหน้ายิ้ม “เห็นได้ชัดว่าหลี่เหม่ยเหรินมิใช่คนที่คิดจะอยู่อย่างเงียบงันตลอดไป แต่หากฝ่าบาททรงสถาปนาชายาองค์รัชทายาทเป็นฮองเฮาจริง ตำแหน่งของหลี่เหม่ยเหรินจะเลื่อนขึ้นไปถึงขั้นใดก็ยากจะคาดเดา” นางก้มหน้าลงเล็กน้อย “นายหญิง โปรดระวังทางเพคะ”