แม้ทุกวันจะเป็นนางกำนัลจากตำหนักกวนจวีที่นำยาบำรุงไปให้ ทว่าคุณหนูไป๋ผู้นั้นกลับคิดเพียงว่าเป็นจักรพรรดิจิ่งอันที่รับสั่งให้พวกนางทำเช่นนี้
กู้ชิงเจาคร้านจะใส่ใจเรื่องเหล่านี้ “ปล่อยนางไปเถิด อย่างไรเสียตอนเจ๋อร์เกิดเรื่อง นางก็ช่วยออกแรงเช่นกัน ทางตำหนักชมจันทร์ พวกเจ้าก็ดูแลให้มากหน่อย”
แดงชาดม่วงรับคำ “เพคะ บ่าวทราบแล้ว”
นายบ่าวทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ก็เห็นไช่ไห่ก้าวฉับ ๆ เข้ามา
“นายหญิง แม่ทัพหญิงฟางแห่งตำหนักฝูหลิงแท้งบุตรแล้ว! เต๋อเฟยส่งคนไปเชิญฝ่าบาทแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ผู้ที่ประหลาดใจยิ่งกว่ากู้ชิงเจาคือแดงชาดม่วงกับคนอื่น ๆ “แม่ทัพหญิงฟางตั้งครรภ์ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
ยังไม่ทันได้ยินข่าวมงคล กลับได้ข่าวแท้งบุตรเสียก่อน ช่างน่าตกใจยิ่งนัก
กู้ชิงเจาวางเรื่องตำหนักชมจันทร์ไว้ก่อน “เตรียมเกี้ยว”
ไม่ว่าอย่างไร สนมแท้งบุตร ในฐานะชูเฟยผู้ดูแลวัง กู้ชิงเจาย่อมต้องไปเยี่ยมสักครา
มิใช่เพียงนาง กุ้ยเฟยกับเสียนเฟยก็ต้องมาด้วย
เพิ่งออกจากตำหนักมาได้ไม่นาน ก็พบขบวนของกงเสียนเฟยเข้า
กงเสียนเฟยประดับเพียงปิ่นและเครื่องประดับผมสองชิ้น คิดว่านางเองก็คงเร่งรุดมาเช่นกัน
ทั้งสองจึงเดินทางไปด้วยกัน อีกทั้งยังมีเฉินไฉเหรินซึ่งพำนักอยู่ตำหนักเฉิงเต๋อด้วย
“พี่ชูเฟยก็ได้ยินเรื่องแม่ทัพหญิงฟางแท้งบุตรหรือ?”
กู้ชิงเจาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนถอนใจ “แม่ทัพหญิงฟางต้องทนทุกข์ครานี้ น่าเสียดายยิ่งนัก”
“สามปีมานี้ มีข่าวมงคลเพียงเรื่องเดียวของเจี๋ยอวี่สกุลหวัง คิดว่าฝ่าบาทคงกำลังทรงยินดี ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้” กงเสียนเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดาย “ชวนให้ทอดถอนใจจริง ๆ”