เผยเต๋อเฟยกัดฟัน อย่างไรเสียนางก็เป็นถึงเต๋อเฟย สตรีทั้งสองเห็นว่ายามนี้นางตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ จึงกล้าพูดกับนางเช่นนี้แล้วหรือ “ยามนี้ข้าตกต่ำดุจพยัคฆ์ร่วงสู่ที่ราบ แต่ก็ยังไม่ถึงคราวให้เจี๋ยอวี่อย่างพวกเจ้าสองคนมาวิจารณ์อยู่ตรงนี้”
“พอเถิด ต่างคนต่างพูดให้น้อยลงสักหน่อย” ฉีกุ้ยเฟยช่วยไกล่เกลี่ย “เรื่องเมื่อครู่ ข้าจะไม่เอาความอีก เต๋อเฟยวันหน้าก็ระมัดระวังคำพูดและการกระทำให้ดี”
สกุลเผยกัดฟันกรอด แม้ไม่อยากยอมจำนน แต่ก็จำต้องคำนึงถึงสถานการณ์ ตอบรับอย่างอดสูว่า “เพคะ”
สกุลจางแค่นเสียงเย็นชา คล้ายกำลังเยาะเย้ยบางสิ่ง
ส่วนเจี๋ยอวี่สกุลหวังยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ ไม่เห็นแก่หน้าเต๋อเฟยแม้แต่น้อย
แววตาของสกุลเผยเย็นเยียบยิ่งนัก
เมื่อฝ่ายหนึ่งแข็งแกร่ง อีกฝ่ายย่อมอ่อนแอ เพียงกวาดตามองเมื่อครู่ ก็เห็นได้ว่าพระสนมในวังหลังเกือบทั้งหมดต่างพากันไปอยู่ใต้บารมีของกุ้ยเฟย ชูเฟย และเสียนเฟย!
หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะควบคุมวังหลังได้อย่างไรอีก?
“แม้ฟางไฉเหรินจะแท้งบุตร แต่ถึงอย่างไรก็เคยตั้งครรภ์พระโอรสของฝ่าบาท ตามธรรมเนียมแล้วสมควรได้รับการเลื่อนตำแหน่ง” นางเงยหน้ามองกู้ชิงเจา ก่อนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “แม้กุ้ยเฟยจะสูงศักดิ์ แต่ก็ยังไม่เป็นที่โปรดปรานเท่าชูเฟย หากชูเฟยออกหน้า เรื่องเลื่อนตำแหน่งให้ฟางไฉเหรินก็คงง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ”
นางหัวเราะเย็นชา “หรือชูเฟยจะเลื่อนตำแหน่งให้ตนเองได้ แต่กลับตระหนี่ถี่เหนียว ไม่ยอมช่วยผู้อื่นเล่า?”
คำพูดนี้แทงใจฉีเมี้ยวอย่างจัง
ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าบัดนี้ฝ่าบาทโปรดปรานชูเฟยที่สุด แม้แต่ไทเฮาทั้งสองพระองค์ก็ยังทรงเอ็นดูชูเฟยเป็นพิเศษ
เมื่อเปรียบกันแล้ว ตำแหน่งกุ้ยเฟยของฉีเมี้ยวกลับไม่สุขสมเท่าชูเฟย
เผยเต๋อเฟยจงใจยุแยงคนทั้งสอง แม้ฉีเมี้ยวจะรู้ว่านางมีเจตนาไม่ดี แต่ก็อดขุ่นเคืองไม่ได้