“พูดไปแล้วก็เหมือนสวรรค์ชอบกลั่นแกล้งคน” หญิงงามคนที่ก่อนหน้านี้เอ่ยถามเรื่องรูปโฉมของชูเฟยทอดถอนใจ “พวกพี่น้องต่างหวังจะได้รับคัดเลือก แต่กลับไม่เคยแม้แต่ได้เห็นเงาของฝ่าบาท ส่วนพี่ไป๋กลับคิดแต่จะออกจากวัง ทว่ายังได้พบฝ่าบาทเข้าจริง ๆ ทั้งยังมีความชอบใหญ่หลวงอย่างช่วยองค์ชายสามเอาไว้ เกรงว่าฝ่าบาทคงจดจำชื่อของพี่ไป๋ได้แล้ว”
หญิงงามผู้นั้นถอนหายใจไม่หยุด “ช่างน่าอิจฉาจนแทบตาย”
รอยยิ้มของไป๋อีอีพลันแข็งค้างบนใบหน้า สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมา
เหล่าหญิงงามไม่ทันสังเกต ต่างพากันเอ่ยชื่นชมและอิจฉานางต่อเนื่องกัน
“นั่นสิ หากมีโชคอย่างพี่ไป๋สักหมื่นส่วนหนึ่งก็คงดี น่าเสียดายที่พี่ไป๋เคยกล่าวไว้ว่า ยอมเป็นภรรยาชาวนา ไม่เป็นอนุของจวนขุนนาง หากมิใช่เช่นนั้น เกรงว่าคงได้รับคัดเลือกไปแล้ว”
“ใครว่าไม่ใช่เล่า” หญิงงามอีกคนกล่าวอย่างมีความคิด “แต่เมื่อมีบุญคุณเช่นนี้ หากพี่ไป๋อยากแต่งเข้าตระกูลอ๋องหรือขุนนางสกุลใด ฝ่าบาทกับพระสนมชูเฟยคงยินดีช่วยให้สมปรารถนา” นางยังเสนออีกว่า “ชาติกำเนิดของพี่ไป๋ก็มิได้ด้อย ไม่แน่ว่าอาจขอพระกรุณาจากฝ่าบาทและพระสนมได้ หากได้รับพระราชโองการพระราชทานสมรส ก็นับเป็นเกียรติสูงสุดแล้ว”
ไป๋อีอียิ้มโดยไม่ยิ้ม เอ่ยเสียงเรียบว่า “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”
นางเหลือบมองแขนที่บาดเจ็บและพันผ้าไว้ “ข้าเหนื่อยอยู่บ้าง จึงไม่รั้งพวกพี่น้องไว้แล้ว” ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มอ่อนโยนก็กลับคืนสู่ใบหน้า “ข้าป่วยจึงไม่อาจเรียนระเบียบพร้อมพวกพี่น้องได้ พรุ่งนี้พวกเจ้าต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ อย่าให้การมาเยี่ยมข้าทำให้เสียเวลาเลย หากทำให้การสอนของเหล่าอาจารย์หญิงต้องล่าช้า ก็เป็นความผิดของข้าแล้ว”