จางเจี๋ยอวี่ถูกทอดทิ้งมาหลายปี บัดนี้มิใช่คนที่เอาแต่พูดจาประจบเอาใจผู้คนอีกแล้ว พอได้ยินคำพูดของเจี๋ยอวี่สกุลหวัง นางก็ไม่โกรธกลับหัวเราะขึ้นมา กล่าวอย่างไม่ประสงค์ดีว่า “โอ้ เจ้าใส่ใจด้วยหรือว่าข้าจะยกยอตนเองหรือไม่? เดือนสี่เจ้ายังร้องห่มร้องไห้ ขอให้ฝ่าบาทลงโทษฮองกุ้ยเฟยอยู่เลย บัดนี้กาลเวลาผันผ่าน แม้ฮองกุ้ยเฟยจะมิได้ถูกใส่ร้าย แต่เรื่องที่เจ้ากระทำไว้เหล่านั้น จะนับว่าไม่เคยเกิดขึ้นได้หรือ?”
“คำของพี่หญิงจางมีเหตุผลยิ่ง” เซี่ยเจี๋ยอวี่เองก็ไม่ชอบหน้าเจี๋ยอวี่สกุลหวังอยู่แล้ว “ครานั้นทุกอย่างยังไม่กระจ่าง แต่เจี๋ยอวี่สกุลหวังกลับร้อนใจยัดเยียดความผิดให้ฮองกุ้ยเฟย แม้จะกล่าวว่าเห็นแก่ความสงสารเด็ก ทว่าก็ออกจะด่วนตัดสินเกินไป หากเจี๋ยอวี่สกุลหวังรู้สึกละอายใจ ก็ควรคุกเข่าต่อหน้าพระพุทธรูปทุกวัน วิงวอนให้พระพุทธองค์ชำระบาปทั้งมวลของเจ้า”
ชั่วพริบตา สีหน้าของเจี๋ยอวี่สกุลหวังย่ำแย่ลง แม้แต่ฉีกุ้ยเฟยก็เช่นกัน
แม้ในใจเจี๋ยอวี่สกุลหวังจะหวั่นวิตก ทว่ายังจำต้องโต้แย้งสักสองสามคำ “เรื่องวันนั้นเป็นเพราะคนบงการเบื้องหลังชั่วร้ายเกินไป คิดใส่ร้ายฮองกุ้ยเฟย” นางมองกู้ชิงเจาซึ่งประทับอยู่เบื้องบน พยายามแสดงสีหน้าจริงใจ “หม่อมฉันมิได้คิดร้ายต่อฮองกุ้ยเฟยแม้แต่น้อยเพคะ”
ท่าทางของสกุลหวังทำให้จางเจี๋ยอวี่ค่อย ๆ ยกมุมปาก
ไม่ว่านางจะโต้แย้งหรือไม่ เพียงแสดงท่าทีสนิทสนมกับฮองกุ้ยเฟย ก็ถือว่านางพ่ายแพ้แล้ว
เรื่องที่เจี๋ยอวี่สกุลหวังเป็นคนของฉีกุ้ยเฟยนั้น เป็นที่รู้กันทั่วทั้งวังหลังมานานแล้ว
ทว่าบัดนี้กู้กุ้ยเฟยเลื่อนตำแหน่ง ฉีกุ้ยเฟยกลับถูกหมางเมิน เจี๋ยอวี่สกุลหวังยังไม่ทันตัดขาดจากเจ้านายเก่าก็รีบไปเอาใจผู้มีอำนาจคนใหม่ ท่าทีเช่นนี้ช่างน่ารังเกียจนัก