กู้ชิงเจารับของขวัญไว้อย่างจริงจัง “ข้าคงไม่กล่าวคำขอบคุณห่างเหินกับเจ้าแล้ว ข้าเตรียมของไว้ให้เจ้าชิ้นหนึ่ง ถือเป็นของขวัญแสดงความยินดีจากข้าก็แล้วกัน”
กล่าวจบ กู้ชิงเจาก็จูงมือนางไปยังลานระหว่างตำหนักหน้าและตำหนักหลังของตำหนักกวนจวี ใต้ต้นท้อข้างศาลาน้อยกลางลาน มีไหสุราดอกซิ่งหมักไว้หนึ่งไห และไหสุราดอกท้ออีกหนึ่งไห
กู้ชิงเจาให้คนขุดขึ้นมา แล้วมอบให้ไป๋ผิน
“นี่เป็นฝีมือของมารดาข้า ก่อนหน้านี้เห็นเจ้าชอบดื่ม จึงขอจากมารดามาเพิ่มอีกสองไหแล้วฝังไว้ใต้ต้นไม้ ยามนี้กลิ่นสุราหอมละมุนยิ่งกว่าเดิม คิดว่าเจ้าคงจะชอบมากขึ้น”
ไป๋ผินมิใช่คนชอบดื่มสุรา ทว่ามีเพียงสุราที่ฮูหยินกู้หมักด้วยมือเองเท่านั้น ที่นางเฝ้าคะนึงหาอยู่เสมอ
นางยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ “ชอบสิ ชอบ ข้าอยากดื่มรสนี้อยู่พอดี”
กล่าวแล้วนางก็นึกบางอย่างขึ้นมา จึงถามต่อว่า “แต่เหตุใดพี่สาวจึงมอบของให้ข้าด้วย? จริงสิ เมื่อครู่พี่สาวพูดถึงของขวัญแสดงความยินดีหรือ?”
“ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีของเจ้า อีกไม่นานก็จะมีข่าวดีแล้ว” ริมฝีปากแดงของกู้ชิงเจายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม อ่อนโยนดุจสายลมวสันต์ “วันครบรอบวันสิ้นพระชนม์ของไทเฮา ฝ่าบาทจะเลื่อนขั้นสนมที่มีความชอบและมีอาวุโส ครั้งนี้เจ้าก็จะได้รับแต่งตั้งเป็นเฟยด้วย”
ไป๋ผินได้ยินแล้วชะงักงัน “ข้าก็ได้รับแต่งตั้งเป็นเฟยได้หรือ?”
นางรู้ว่าราชวงศ์ต้ายงให้ความสำคัญกับชาติกำเนิดเพียงใด สตรีต่ำต้อยที่เคยเป็นเพียงนางกำนัลอย่างนาง ได้รับแต่งตั้งเป็นผินก็เป็นพระกรุณาอันยิ่งใหญ่ที่ฝ่าบาทประทานให้เพราะเห็นแก่พี่สาวกู้ สำหรับนางแล้ว นี่ก็นับเป็นพระเมตตาอันล้นพ้นแล้ว