หากจะปล่อยเสิ่นเจียวออกมา นางเป็นคนแรกที่ไม่ยินยอม
ฉีเมี้ยวฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาจากใบหน้าแข็งเกร็ง
“น้องไป๋ คำพูดนี้ก็ไม่ถูกนัก เมื่อครู่ฮองกุ้ยเฟยยังตรัสว่า จะไม่รื้อฟื้นเรื่องเก่ามาพูดอีกมิใช่หรือ?”
กู้ชิงเจาได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น
“มิใช่ว่าข้าไร้เมตตา เพียงแต่เรื่องนี้ฝ่าบาทมีพระบัญชาด้วยพระองค์เอง แม้ข้าจะคิดยกเลิกโทษกักบริเวณของเหม่ยเหรินสกุลเสิ่น ก็ต้องทูลถามพระประสงค์ของฝ่าบาทเสียก่อน” นางกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทว่าดวงตากลับไร้แววยิ้ม “ฝ่าบาทจะทรงอนุญาตให้เหม่ยเหรินสกุลเสิ่นออกมาหรือไม่ หรือจะให้ปล่อยนางออกมาในสถานการณ์เช่นไร ข้าต้องทูลถามฝ่าบาทก่อนจึงจะทราบ”
นางทอดสายตาไปยังฉีกุ้ยเฟยอย่างช้า ๆ “กุ้ยเฟยเห็นว่าอย่างไร?”
เมื่อกู้ชิงเจาเอ่ยเช่นนี้ ฉีเมี้ยวจึงได้แต่กัดฟันเห็นด้วย
“เหนียงเหนียงตรัสถูกแล้ว” นางกล่าวอย่างยากลำบาก “แต่หม่อมฉันเห็นว่าเหม่ยเหรินสกุลเสิ่นมีชาติกำเนิดจากจวนปั๋ว อีกทั้งจวนหย่งชิงปั๋วยังถวายหนังสือเหล็กจารึกอักษรชาดคืนแก่ราชสำนักด้วยตนเอง นับว่าเปี่ยมด้วยความภักดีและจริงใจต่อฝ่าบาท ฝ่าบาทคงไม่ทรงตำหนินางรุนแรงนัก”
หลี่เจี๋ยอวี่ฟังแล้วไม่พอใจ
“เหล่าสนมต่างรู้ดีว่า ตอนเหม่ยเหรินสกุลเสิ่นเข้าวังครั้งแรก นางก็ได้รับตำแหน่งสนมแล้ว นั่นเป็นเพราะฝ่าบาทเห็นแก่จวนหย่งชิงปั๋ว จึงทรงเมตตาเป็นพิเศษ มิฉะนั้นจะมีผู้ใดเข้าวังแล้วได้เป็นสนมทันทีเล่า?” หลี่เจี๋ยอวี่ยิ้มเย็น “เหม่ยเหรินสกุลเสิ่นถูกลดตำแหน่งและกักบริเวณเพราะกระทำผิด ในเมื่อกุ้ยเฟยต้องการทูลขอพระเมตตาจากฮองกุ้ยเฟยแทนนาง แล้วจะนำเรื่องนี้มาเป็นข้อแลกเปลี่ยนได้อย่างไร?”
“นั่นสิ เรื่องใดจะหยิบยกมาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้” ไป๋ผินแค่นเสียงเย็นตาม