หลังเทศกาลตรุษจีน อากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้น กงเสียนเฟยจึงจัดงานชมบุปผาขึ้นในวัง เชิญเหล่าสนมมาร่วมงาน
เสียนเฟยนับเป็นคนใจดีมีเมตตาในวังคนหนึ่ง ไปมาหาสู่กับตำหนักต่าง ๆ อยู่บ้าง ทั้งยังแทบไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับผู้ใด งานเลี้ยงครั้งนี้จึงมีผู้มาร่วมงานกันพร้อมหน้า ตั้งแต่กุ้ยเฟยทั้งสองตำหนักไปจนถึงไฉเหรินและเป่าหลิน
นับเป็นครั้งแรกที่กู้ชิงเจาปรากฏตัวหลังคลอดลูกแฝด ทั้งยังเลือกมาที่ตำหนักเฉิงเต๋อ นับว่าไว้หน้าเสียนเฟยอย่างเต็มที่
เสียนเฟยยินดีจนใบหน้าเปื้อนยิ้มไปทั้งวัน ทว่าไป๋ผินที่อยู่ข้างกายกู้ชิงเจากลับไม่พอใจนัก
ระหว่างกลับตำหนักกวนจวี ใบหน้าไม่สบอารมณ์ของนางแทบจะฉายชัดออกมา
“พี่หญิงกับฉีกุ้ยเฟยต่างก็อยู่ในตำแหน่งกุ้ยเฟย ทั้งยังร่วมกันดูแลงานในวังหลัง ทว่ายามอยู่ในงานเมื่อครู่ ฉีกุ้ยเฟยเห็นพี่หญิงทีไรก็ทำหน้าบึ้งตึง ราวกับพี่หญิงติดค้างสิ่งใดนางไว้” ยิ่งพูดไปไป๋ผินก็ยิ่งขุ่นเคือง “ช่างน่าโมโหนัก”
สิ่งที่กู้ชิงเจาใส่ใจกลับไม่ใช่เรื่องนี้ “ระยะนี้เสิ่นเจียวไปตำหนักฟงลวนบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ”
ไป๋ผินแทบจะแน่ใจ “ต้องเป็นเสิ่นเจียวที่พูดจาเหลวไหลเป็นแน่” นางเบ้ปาก “อย่างไรเสีย ในสามคนนั้นไม่มีใครดีสักคน”
อีกคนหนึ่งคือเจี๋ยอวี่สกุลหวัง
นางไม่ชอบทั้งสามคน
แต่ก่อนนางยังคิดว่าฉีเมี้ยวพอจะเป็นคนดีอยู่บ้าง ทว่าบัดนี้มองอย่างไรก็ชวนให้รังเกียจ